Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Ο άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός για την Κοίμηση της Θεοτόκου


«Ἐντεῦθεν οὐ θάνατον τὴν ἱερὰν σου μετάστασιν λέξομαι, ἀλλὰ κοίμησιν ἢ ἐνδημίαν. Ἐκδημοῦσα γὰρ τῶν τοῦ σώματος, ἐνδημεῖς πρὸς τὰ κρείττονα… ὢ θαύματος ὄντως ὑπερφυοῦς! ὢ πραγμάτων ἐκπλήξεως. Ὁ πάλαι βδελυκτὸς καὶ μισούμενος θάνατος, καὶ εὐφημεῖται καὶ μακαρίζεται. Ὁ πάλαι πένθους καὶ κατηφείας, δακρύων τε καὶ σκυθρωπότητος πρόξενος, νῦν χαρᾶς ἀναδέδεικται καὶ πανηγύρεως αἴτιος.
»Τὸ θεῖον (δὲ) σῶμα καὶ ἱερὸν καὶ πανάμωμον, καὶ τῆς θείας εὐωδίας ἀνάπλεον, ἡ ἀφθονος κρήνη τῆς χάριτος, ἐν τῷ τάφῳ τεθέν, εἴτα πάλιν ἀναρπασθὲν πρὸς κρείττονα χῶρον καὶ ὑψηλότερον. Οὐκ ἀφῆκε (δὲ) τὸν τάφον ἀγέραστον, ἀλλὰ μεταδίδοσι μὲν τῆς θείας εὐωδίας καὶ χάριτος πηγὴν δὲ τῶν ἰαμάτων καὶ πάντων τῶν ἀγαθῶν τοῖς πίστει προσιοῦσι τὸ μνῆμα κατέλιπε».
(Ἰ. Δαμασκηνοῦ, P.G. τ. 96 σ.716 – 720)
«Σαράντα Εικόνες της Παναγίας», Αρχ. Νεκταρίου Ζιόμπολα.

Παναγία, η μάνα των Αγιορειτών


6014
Η ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Ήταν ένα γεροντάκι που μόλις άκουγε τ’ όνομα της Παναγίας έκλαιγε σαν μικρό παιδί.
Ήταν ένας Καυσοκαλυβίτης που όποτε γύριζε πλευρό τη νύχτα έψελνε το «Άξιον εστί».
Ήταν ένας Γρηγοριάτης ηγούμενος πού ΄χε «φάει» την εικόνα Της από τους πολλούς ασπασμούς.
Ήταν ένας Νεοσκητιώτης που παρακαλούσε όποιον έβλεπε να μιλήσει, να γράψει, να εκδώσει, ό,τι υπήρχε για την Παναγία.
Ήταν ένας μακαρίτης Ιβηρίτης που έπασχε από αγάπη προς την Πορταΐτισσα.
Ένας Φιλοθεΐτης έλεγε: «Έχομεν βεβαίας τας ελπίδας εις την Γλυκοφιλούσαν»
Παναγία• η μάνα των Αγιορειτών.
Η Παναγία. Πάνω απ’ όλες τις Αγίες. Μητέρα Θεού και ανθρώπων. Η καλύτερη παραμυθία. Η πιο σίγουρη πρέσβειρα των πιστών. Η πιο ταπεινή, η πιο καλή, η πιο σεμνή, η πιο υπάκουη, η πιο υπομονετική, η σιωπηλή, η γενναία, η πρώτη, η βασίλισσα, η Κυρία, η Έφορος, η Οικονόμισσα, η φωτοφόρος νεφέλη και μανναδόχος στάμνα.
Χαρά να την αντικρύσεις. Ευχαρίστηση να την επικαλείσαι. Ευλογία να σ’ επισκέπτεται. Ελπίδα βέβαιη να την παρακαλάς. Βοήθεια μεγάλη η σκέπη της.
Πού να βρεις τα ωραία λόγια να την εγκωμιάσεις; Πόσο φτωχή είναι η γλώσσα για τα μεγάλα ονόματα; Πόσο έχει φθαρεί η γλώσσα από την κατάχρηση. Έτσι σιωπάς και τα λες όλα. Όπως σιωπηλή ακολουθούσε παντού τον αγαπητό Υιό Της. Μέχρι Σταυρού.
Αθωνίτισσα Θεοτόκε, το ακοίμητο κανδήλι, το αγνό κερί, οι Χαιρετισμοί, η Παράκληση, το Θεοτοκάριο, τα Θεοτόκια δεν σου αρκούν. Μήτε γονυκλισίες και τάματα και προσφορές και κομποσχοίνια. Την καθαρότητα της καρδίας ζητάς για νάλθει ο Υιός σου να κατοικήσει και να φέρει Θεοτόκες και Θεοφόρες ώρες αγίας θεοψίας και φωτοχυσίας…
Μητέρα του Θεού, μητέρα των ανθρώπων, μητέρα του πόνου, μητέρα της αγωνίας, μητέρα των θλιβομένων, σύντροφε των μονομάχων του Θεού, των καλογέρων.
Όπως και να το κάνουμε είναι ανώτερες ψυχές οι Αγιορείτες, αφού επέλεξαν ν’ αφοσιωθούν μόνιμα στην Αθωνίτισσα Θεοτόκο.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς• του Άξιον εστί του πάνσεπτου ναού του Πρωτάτου της πρωτεύουσας των Καρυών, της Κουκουζέλισσας της Μεγίστης Λαύρας, της Βατοπεδινής Εσφαγμένης, της Πορταΐτισσας των Ιβήρων, της Τριχερούσης του Χιλιανδαρίου, του Ακαθίστου της Διονυσίου, της Φοβεράς Προστασίας του Κουτλουμουσίου, της Γερόντισσας του Παντοκράτορος, της Γοργοϋπηκόου της Δοχειαρίου, της Μυροβλύτισσας του Αγίου Παύλου, της Οδηγήτριας του Ξενοφώντος και τόσες άλλες, σ’ εκκλησίες και παρεκκλήσια, κελλιά και καλύβια…
*Από το βιβλίο «Αθωνικό απόδειπνο» του Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου
vimaorthodoxias.gr

Μητέρα Σε του Θεού ανυμνούμεν


Μητέρα Σε του Θεού ανυμνούμεν

Νεφέλη Σε ο Προφήτης, Παρθένε,
αϊδίου φωτός επωνόμασεν
ότι τον λόγον του Πατρός συλλαβούσα
Την χάριν Σύ τω κόσμω εκύησας
Διό βοώμεν ευλαβώς χαίρε
Παρθένε μητέρων αγλάϊσμα.

Μητέρα Σε του Θεού ανυμνούμεν
Αειπάρθενον δε κόρην τιμώμεν,

Παρθένος γαρ προ του τόκου υπήρχες
και εν τόκω Παρθένος διέμεινας,
και μετά τόκον ες αεί Παρθένος,
χαίρε παρθένων το καύχημα.

Διάσωσον εκ των παγίδων τους δούλους Σου, Θεοτόκε,
ότι πολλάς ο δυσμενής δολίως συνέστησε
και φύλασσε κινδυνεύοντας πάντας.

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟ ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

2. " ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ...." ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥΎμνοι Αγίου Νεκταρίου προς την Παναγία


Ύμνοι Αγίου Νεκταρίου προς την Παναγία

Ο άγιος Νεκτάριος συγράφων ύμνους προς την Παναγία. 
Εικόνα δια χειρός Φίκου

Ύμνοι Αγίου Νεκταρίου προς την Παναγία

Εις την αντίληψιν των Χριστιανών

Αντίληψιν ετέραν πλην Σου, Θεόνυμφε, 
ουκ έχω εν τω κόσμω ουδέ παράκλησιν 
διο προσπίπτω κράζω Συ μοι βοήθησον, 
μη με εγκαταλείπης, αγνή, τον δούλον Σου. 

Ο κακουργών εν πάσι εχθρός αλάστωρ μου 
ταις ηδοναίς τας φρένας διεκταράσσει μου. 
Διο Σε ικετεύω, αγνή, βοήθει μοι 
και των παγίδων τούτου με διαφύλαττε. 
Την κάκωσιν ψυχής μου ίασαι, δέομαι, 
γαλήνην δώρησαί μοι του σωτηρίου Σου 
ζωής τε ευφροσύνου με καταξίωσον 
και πύλας αιωνίου ζωής διάνοιξον. 
Η πάγχρυσος η πύλη η αδιόδευτος 
απόκλεισον τας πύλας της ματαιότητος 
διʼ ων μοι υπεισέδυ Κόρη ο θάνατος 
της αμαρτίας, κρίμα, πόνος και όλεθρος. 
Ζωήρρυτα, Παρθένε, ημίν εξέβλυσεν 
ο τόκος Σου τα ρείθρα και με διέσωσεν. 
Διο σε ικετεύω ημίν ανάβλυσον 
τον άμετρόν Σου πλούτον της συμπαθείας Σου. 
Ελύτρωσας Παρθένε πάσης κακώσεως 
κινδύνων εκ παντοίων και περιστάσεων 
και θλίψεων και νόσων συκοφαντίας τε 
τους δούλους Σου τους πίστει Σε μεγαλύνοντας.

Εις την θερμήν πρεσβείαν την Παρθένον Μαρίαν

Πρεσβείαν κεκτημένη Συ ακοίμητον 
τα πάθη της ψυχής μου κατακοίμησον, 
Σαις μεσιτίαις ιεραίς, πανάχραντε, 
Και νήψιν προς λατρείαν θείαν δώρησαι.
Σε προστασίαν οι πιστοί κεκτήμεθα, 
Παρθένε Παναγία, μεταποίησον 
εις χαρμονήν την λύπην και κατήφειαν 
και θλίψεως Συ ρύσαι της εις θάνατον.
Την ιοβόλοις φαρμαχθείσαν δήγμασι 
ψυχήν μου την δεινώς, Παρθένε, πάσχουσαν 
Σων πρεσβειών φαρμάκω Συ θεράπευσον 
και εις τελείαν ρώσιν ανακάλεσον. 
Τον της ψυχής μου κλύδωνα κατεύνασον 
ταις προς Θεόν, Παρθένε, ικεσίαις Σου, 
επαναστάσεις δε παθών μου κοίμισον 
τη ση αγρύπνω προς Θεόν δεήσει Σου. 
Φωτός νεφέλη, ζόφω σκοτισθέντα με 
φωτίς σου την ψυχήν μου φωταγώγησον 
και των κακών τα νέφη Συ διάλυσον 
και φωτεινόν, Παρθένε, με ανάδειξον. 
Ρύσαι ημάς των αναγκών, Θεόνυμφε, 
Μήτηρ υπεραγία του Θεού ημών, 
ίνα σωθέντες πάντες μακαρίζωμεν. 
Χαίρε η προστασία των ψυχών ημών.
Από το βιβλίο «Αγίου Νεκταρίου Θεοτοκάριον»


Ο Άγιος Νεκτάριος ή Νεκτάριος Πενταπόλεως ή Νεκτάριος Αιγίνης (1846-1920) είναι σύγχρονος άγιος της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Αναστάσιος Κεφαλάς και υπήρξε λαοφιλής ιεράρχης, ποιμενάρχης και παιδαγωγός στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα. Ο Άγιος Νεκτάριος επίσης θεωρείται και θαυματουργός διότι όπως λέγεται από τις λαϊκές παραδόσεις, πραγματοποίησε θαύματα ενώ βρισκόταν ακόμα εν ζωή.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΧΑΡΑ



Βρήκαμε την ευτυχία την πραγματική χαρά
νοιώσαμε και την θρησκεία στην Παντάνασσα κοντά
Ω τι χαρά, ω τι χαρά που αισθανόμαστε κοντά στην
Παναγιά (δις)

Ο γλυκύτατος Σωτήρ μας, μας ευφραίνει την ψυχή
την παιδαγωγεί μ` αγάπη και με πατρική στοργή
Τρέξατε εμπρός, τρέξατε εμπρός εις την εκκλησία που
μας κράζει ο Χριστός (δις)

Τι χαρά τι ευτυχία που μας δίνει η Παναγιά
δώρα πλούσια πολλά και καρδία καθαρά
Κανείς παιδιά μην δειλιά να πλησιάσει την θρησκεία
την γλυκειά (δις)

Η εκκλησία και η Μητέρα μας φέγγει όλο από Φως
και η ευλογία του Πατρός μας, μας φωτίζει διαρκώς
Ω τι χαρά, ω τι χαρά που αισθανθήκαμε κοντά στην
Παναγιά (δις)

Ας διώξουμε μακριά μας κάθε μέριμνα κακή
και ας βαδίσουμε μια νέα και πνευματική ζωή
Κανείς παιδιά μη δειλιά να πλησιάζει την θρησκεία
την γλυκειά (δις)

Χαίρε Κεχαριτωμένη Μητροπάρθενε αγνή
Συ διδάσκεις τον λαό τον αμαθή
Ω τι χαρά, ω τι χαρά που μας χαρίζει η κάθε μέρα
η Παναγιά (δις)

Η ΝΕΑ ΚΙΒΩΤΟΣ



Σαν Φως μέσα στην καταχνιά σαν φάρος στο σκοτάδι
επρόβαλες Παντάνασσα το μητρικό σου χάδι.

Σαν ήλιος ολόλαμπρος ω Θεία Προστασία
σαν κιβωτός στον κίνδυνο και στην αποστασία.

Σωσίβιο που προσπαθεί τον κόσμο για να σώσει
να μας χαρίσει Θείο Φως όλους να μας γλυτώσει.

Είσαι η προστασία μας Παντάνασσα Μαρία
και όλοι προσμένουμε την χάρη σου την Θεία.

Σε καρτερούνε τα πουλιά και τ` άνθη λουλουδίζουν
και οι πιστοί σου Μαθηταί τον Οίκο σου στολίζουν.

Έλα η Θεία σκέπη μας σπεύσε αγιότερα
γιατί τα μαύρα σύννεφα σκεπάζουν τον αιθέρα.

Την χάριν σου προσμένουμε την Θεία σου ελπίδα
και να μας ντύσεις θώρακα ρομφαία και ασπίδα.

Ν` αγωνισθούμε όλοι μαζί με όπλο το Σταυρό μας
και αρχηγό παντοτινά τον Ιησού Χριστό μας.

Τ` αγκάθια να θερίσουμε να μείνει το σιτάρι
να φύγουν τα παράσιτα και τ` άγριο χορτάρι.

Να μείνουμε οι δίκαιοι να λείψει η κακία
να λάμψεις συ Βασίλισσα Παντάνασσα Μαρία.

Προσευχή του Αγίου Νεκταρίου προς την Παναγία



Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,
Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,
Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,
κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,
ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,
επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,
άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.
Δος μοι σοφίαν, σύνεσιν και μετριοφροσύνην,
φρόνησιν και απλότητα και ταπεινοφροσύνην.
Δος μοι νηφαλιότητα, όμμα πεφωτισμένον,
διάνοιαν ολόφωτον, πνεύμα εξηγνισμένον.

Απέλασον την οίησιν, την υπερηφανίαν,
τον τύφον, την φυσίωσιν, και την αλαζονείαν,
την ύβριν, το αγέρωχον, την υψηλοφροσύνην,
γλώσσα μεγαλορρήμονα, ισχυρογνωμοσύνην.

Την αστασία την φρικτήν, την περιττολογίαν,

την πονηρία την πολλήν, και την αισχρολογίαν.
Χάρισαί μοι, Πανάχραντε, την ηθικήν ανδρείαν,
το θάρρος, την ευστάθειαν, δος μοι την καρτερίαν.

Δος μοι την αυταπάρνησιν, την αφιλαργυρίαν,
ζήλον μετ’επιγνώσεως και αμνησικακίαν.
Δος μοι ακεραιότητα, ευγένειαν καρδίας,
πνεύμα ευθές, ειρηνικόν, και πνεύμα αληθείας.

Φυγάδευσον, Πανάχραντε, τα πάθη της καρδίας,
τα πολυώνυμα, Αγνή, της ηθικής δειλίας.
Την αναδρίαν την αισχράν, το θράσος, την δειλίαν,
την ατολμίαν την δεινήν και την απελπισίαν.

Άρον μοι, Κόρη, τον θυμόν και πάσαν ραθυμίαν,

την αθυμία, την οργήν, ως και την οκνηρίαν.
Τον φθόνον, την εμπάθειαν, το μίσος, την κακίαν,
την μήνιν, την εκδίκησιν και την μνησικακίαν.

Την έριδα την ευτελή και την πολυλογίαν,
την γλωσσαλγίαν την δεινήν και την βωμολοχίαν.
Δος μοι, Παρθένε, αίσθησιν, δος μοι ευαισθησίαν.
Δος μοι συναίσθησιν πολλήν και ευσυνειδησίαν.

Δος μοι, Παρθένε, την χαράν Πνεύματος του Αγίου.

Δος μοι ειρήνην τη ψυχή, ειρήνην του Κυρίου.
Δος μοι αγάπην, έρωτα θείον, εξηγηγνισμένον,
πολύν, θερμόν και καθαρόν και εξηγιασμένον.
Δος πίστιν ζώσαν, ενεργόν, θερμήν, αγνήν, αγίαν,
ελπίδα αδιάσειστον, βεβαίαν και οσίαν.

Άρον απ’εμού, Παρθένε, τον κλοιόν της αμαρτίας,

την αμέλειαν, την μέθην, την ανελεημοσύνην,
τα κακάς επιθυμίας, την δεινήν ακολασίαν,
γέλωτας της ασελγείας και την πάσαν κακουργίαν.

Σωφροσύνην δος μοι, Κόρη, δος εγκράτειαν, νηστείαν,
προσοχήν και αγρυπνίαν και υπακοήν τελείαν.
Δος μοι προσοχήν εν πάσι και διάκρισιν οξείαν,
σιωπήν και ευκοσμίαν, και υπομονήν οσίαν.

Επιμέλειαν παράσχου, Δέσποινα, προς εργασίαν,

προς τελείωσιν και ζήλον αρετών προς γυμνασίαν.
Την ψυχήν μου, την καρδίαν και τον νουν μου, Παναγία,
τήρει εν αγιωσύνη, φύλαττε εν παρθενία. 
Agioritikovima

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΕΡΜΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥ ΠΟΥ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΕΙ!


«Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο. Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία. Και να δεις η Παναγία μετά!…Θα σου δώσει μεγάλη παρηγοριά»!


Τὸ Θεοτοκάριον εἶναι µοναχικὸ βιβλίο, τὸ ὁποῖο περιέχει κανόνες πρὸς τιµὴν τῆς Θεοτόκου σὲ ὅλους τοὺς ἤχους, διαφόρων ὑµνογράφων, οἱ ὁποῖοι ψάλλονται στὰ µοναστήρια ἀπὸ εὐλάβεια πρὸς τὴν Παναγία. Χρήση τοῦ Θεοτοκαρίου στὸν κόσµο γίνεται κυρίως τὴν περίοδο τῆς µεγάλης Σαρακοστῆς(ἀπὸ τὴν β΄ ἑβδοµάδα τῶν νηστειῶν καὶ ἐντεῦθεν), ὁπότε καὶ χρησιµοποιεῖται στὴν ἀκολουθία τοῦ µεγάλου ἀποδείπνου.
Ο πατήρ Παΐσιος έλεγε σε κάποια Μοναχή: «Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο. Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία. Και να δεις η Παναγία μετά!…Θα σου δώσει μεγάλη παρηγοριά»!
«Και πότε να διαβάζω το Θεοτοκάριο», τον ρώτησε αυτή η Μοναχή. «Το βράδυ ή το πρωί;».
«Καλύτερα τις πρωινές ώρες – της απήντησε ο Γέροντας –, ώστε αυτά που διαβάζεις, να τα έχεις στο νου σου όλη την ημέρα. Το Θεοτοκάριο πολύ βοηθάει. Θερμαίνεται η καρδιά και συγκινείται».
Και μνημόνευε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος τον Αγιορείτη παπα-Κύριλλο, τον Ηγούμενο της Μονής Κουλτουμουσίου, που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί από τους λυγμούς και τα δάκρυα, όταν διάβαζε το Θεοτοκάριο!
Αυτό που κυρίως έκανε γνωστό τον Άγιο Νικόδημο ως θεοτοκόφιλο συγγραφέα είναι το γνωστό συλλεκτικό έργο «Θεοτοκάριο», το οποίο από την εποχή του Αγίου Νικοδήμου έχει εισαχθή προς χρήση στην λατρεία ιδιαίτερα στις μονές του Αγίου Όρους. Στο έργο αυτό ο Άγιος έχει συγκεντρώσει εξηνταδύο κανόνες (62) εικοσιδύο (22) μεγάλων υμνογράφων, στους οποίους μάλιστα, δίδει ωραίους χαρακτηρισμούς:
«Λέγω δη Ανδρέας ο Κρήτης, ο αρχηγός των μελωδών και κύκνος της Εκκλησίας ο λιγυρόφωνος. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, η μουσικωτάτη και γλυκύφωνος του Χριστού αηδών. Θεοφάνης Νικαίας ο Γραπτός, ο ηδύλαλος και ωδικώτατος κόττυφος. Ιωσήφ Υμνογράφος, η πολύφωνος, και τορόφωνος των πιστών χελιδών». Συνεχίζει για τους είκοσι δύο υμνογράφους να βρίσκει παρόμοιους χαρακτηρισμούς.
ceb8ceb5cebfcf84cebfcebaceb1cf81ceb9cebf
Σχετικά με το «Θεοτοκάριο» υπάρχει μία συγκινητική σύσταση προς τον π. Θεόκλητο του γνωστού Γέροντος Αθανασίου του Ιβηρίτου, μεγάλου λάτρη και υμνητή της Παναγίας μας, ο οποίος επί πολλά έτη διετέλεσε βιβλιοθηκάριος της Ι. Μονής των Ιβήρων. Του γράφει τα εξής ο Γέροντας Αθανάσιος: «Να αφήσεις ένα Χαιρετισμόν από τους τρεις και να εισαγάγης το Θεοτοκάριον καθ’ ημέραν. Θα ευαρεστήσης τη Δεσποίνη και τω συλλέκτη Αγίω Νικοδήμω. Πρόσεξε την σκέψιν ταύτην, που μου επήλθεν εν στιγμή αναγνώσεως του Θεοτοκαρίου. Οι Χαιρετισμοί και το Θεοτοκάριον, ο ουρανός και η γη να παρέλθουν, αυτά όμως να μη λείψουν καμμίαν ημέραν του έτους».
Ο ἅγιος Νεκτάριος, πού μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ καί τήν ἁγιότητά του εἵλκυσε στούς καιρούς μας τήν ἀγάπη, τήν τιμή καί τήν εὐλάβεια ὅλων τῶν ᾿Ορθοδόξων, ἦταν καί πολυγραφώτατος συγγραφεύς. Τό ἁγιασμένο πνεῦμα του μᾶς ἄφησε συγγράμματα θεολογικά, δογματικά, λειτουργικά καί οἰκοδομητικά, πού κυκλοφοροῦν καί μελετῶνται ἀπό πολλούς πιστούς.
Συγχρόνως εἶχε καί χάρισμα ποιητικό, ὑμνογραφικό καί ἀνύμνησε μέ αὐτό πρό πάντων τήν ῾Υπεραγία Θεοτόκο, τήν ὁποία ἰδιαιτέρως εὐλαβεῖτο.
Συνέθεσε πολλούς ὕμνους καί ὠδές πρός τήν ᾿Αειπάρθενον, πού ἀπετέλεσαν μιά ὡραία συλλογή μέ τίτλο «Θεοτοκάριον». Στήν εἰσαγωγή αὐτοῦ τοῦ βιβλίου ἀναφέρει ὁ ἴδιος ὅτι οἱ ὕμνοι του αὐτοί εἶναι ἔκφρασι τῆς εὐγνωμοσύνης του πρός τήν Παναγία.
«᾿Εποίησα ᾠδάς τινας καί ὕμνους πρός αἴνεσιν καί ἀνύμνησιν τῆς Παναγίας Μητρός τοῦ Κυρίου, τῆς Γοργοεπηκόου καί ταχείας εἰς ἀντίληψιν, βοήθειαν καί προστασίαν τῶν ἐπικαλουμένων αὐτήν, καί πρός ἔκφρασιν τῆς ᾿Απείρου πρός αὐτήν εὐγνωμοσύνης μου διά τάς πολλάς πρός ἐμέ Αὐτῆς εὐεργεσίας».
Στίς ᾿Ωδές καί στούς ῞Υμνους αὐτούς ἀπευθύνεται ὁ ῞Αγιος μέ θερμό καί προσωπικό τρόπο πρός τήν Θεοτόκο καί καταφεύγει μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν Χάρι της.
«Παναγία μου, Δέσποιν᾿ ἐπάκουσον,
εἰς τήν Σήν παρρησίαν ἐπήλπισα»,
λέγει στήν Α´ ᾿Ωδή. Καί στόν Ζ´ ῞Υμνο προσθέτει·
«Δέσποινά μου Θεοτόκε,
ἡ ἐλπίς μου, ἡ ἰσχύς μου,
ἡ θερμή μου προστασία
σκέπη καί καταφυγή μου…».
Ωρισμένοι ἀπό τούς ὕμνους τοῦ ῾Αγίου, ὅπως ὁ πασίγνωστος καί κοσμαγάπητος «῾Αγνή Παρθένε», μελοποιήθηκαν καί ψάλλονται καί εὐφραίνουν τήν καρδιά μας.
῞Ολοι δέ γενικά οἱ ὕμνοι τοῦ «Θεοτοκαρίου» του βοηθοῦν στίς προσευχές μας καί στήν ἔκφρασι τῆς τιμῆς μας πρός τήν Θεομήτορα.

ΑΠΟ ΤΟ «ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ




Ο ἅγιος Νεκτάριος, πού μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ καί τήν ἁγιότητά του εἵλκυσε στούς καιρούς μας τήν ἀγάπη, τήν τιμή καί τήν εὐλάβεια ὅλων τῶν ᾿Ορθοδόξων, ἦταν καί πολυγραφώτατος συγγραφεύς. Τό ἁγιασμένο πνεῦμα του μᾶς ἄφησε συγγράμματα θεολογικά, δογματικά, λειτουργικά καί οἰκοδομητικά, πού κυκλοφοροῦν καί μελετῶνται ἀπό πολλούς πιστούς.

Συγχρόνως εἶχε καί χάρισμα ποιητικό, ὑμνογραφικό καί ἀνύμνησε μέ αὐτό πρό πάντων τήν ῾Υπεραγία Θεοτόκο, τήν ὁποία ἰδιαιτέρως εὐλαβεῖτο.

Συνέθεσε πολλούς ὕμνους καί ὠδές πρός τήν ᾿Αειπάρθενον, πού ἀπετέλεσαν μιά ὡραία συλλογή μέ τίτλο «Θεοτοκάριον». Στήν εἰσαγωγή αὐτοῦ τοῦ βιβλίου ἀναφέρει ὁ ἴδιος ὅτι οἱ ὕμνοι του αὐτοί εἶναι ἔκφρασι τῆς εὐγνωμοσύνης του πρός τήν Παναγία.

«᾿Εποίησα ᾠδάς τινας καί ὕμνους πρός αἴνεσιν καί ἀνύμνησιν τῆς Παναγίας Μητρός τοῦ Κυρίου, τῆς Γοργοεπηκόου καί ταχείας εἰς ἀντίληψιν, βοήθειαν καί προστασίαν τῶν ἐπικαλουμένων αὐτήν, καί πρός ἔκφρασιν τῆς ᾿Απείρου πρός αὐτήν εὐγνωμοσύνης μου διά τάς πολλάς πρός ἐμέ Αὐτῆς εὐεργεσίας».


Στίς ᾿Ωδές καί στούς ῞Υμνους αὐτούς ἀπευθύνεται ὁ ῞Αγιος μέ θερμό καί προσωπικό τρόπο πρός τήν Θεοτόκο καί καταφεύγει μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν Χάρι της.

«Παναγία μου, Δέσποιν᾿ ἐπάκουσον,
εἰς τήν Σήν παρρησίαν ἐπήλπισα»,
λέγει στήν Α´ ᾿Ωδή. Καί στόν Ζ´ ῞Υμνο προσθέτει·
«Δέσποινά μου Θεοτόκε,
ἡ ἐλπίς μου, ἡ ἰσχύς μου,
ἡ θερμή μου προστασία
σκέπη καί καταφυγή μου...».

Γιά νά ἐξυμνήση τήν ἀρετή καί ἁγιότητά της δανείζεται λέξεις καί ἔννοιες ἀπό τό ῏Ασμα τῶν ᾿Ασμάτων.

«Κρίνον Σέ, ἄχραντε, εὑρών ὁ Κύριος
ἡμᾶς ἐνέπλησεν ὀσμαῖς τῆς χάριτος»
(ρμθ´ ὕμνος)
«῾Ιερά μυροθήκη
χαῖρε τό ἡδύπνοον
μύρον φυλάξασα»
(Α´ Κανών, δοξαστικός)

«῞Ολη καλή καί ἐκλεκτή ἀναφανεῖσα τῷ Θεῷ
πρό κτίσεως, Θεόνυμφε, χαρίτων τῇ λαμπρότητι,
τούς ὑμνητάς Σου φαίδρυνον
φωτοχυσίαις Σου, ἁγνή»
(Β´ Κανών, παρακλητικός)

῾Υμνῶντας τή συμβολή της στό σχέδιο τῆς θείας Οἰκονομίας περί σωτηρίας τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀναφωνεῖ στόν ΙΒ´ ῞Υμνον·

«Διά σοῦ ἀνεκαινίσθη
πᾶσα τῶν ἀνθρώπων φύσις.
Διά σοῦ ἐκαινουργήθη
ἡ φθαρεῖσα πάλαι κτίσις».

Βαθύς γνώστης τῶν δογματικῶν ἀληθειῶν τῆς Πίστεως ὁ ῞Αγιος, παρουσιάζει ἄριστα τό Χριστολογικό δόγμα περί τῆς ἑνώσεως τῶν δύο φύσεων, θείας καί ἀνθρωπίνης, στό θεανδρικό πρόσωπο τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ·

«᾿Εκ σοῦ, ἁγία Παρθένε,
Χριστός ἐτέχθη ἀφράστως
ὅς ὤν Θεός ἀϊδίως
προσφάτως ἄνθρωπος ὤφθη.
᾿Εν ἑαυτῷ διασώζων τῆς φύσεως ἑκατέρας
τήν ἰδιότητα θείως ἐν ἀσυγχύτῳ ἑνώσει»
(ιδ´ ῞Υμνος)

Συγκινητικός εἶναι ὁ τρόπος, μέ τόν ὁποῖον ἐκφράζεται ταπεινά γιά τόν ἑαυτό του καί ἱκετεύει τήν Παναγία νά τόν βοηθήση νά ἀπαλλαγῆ ἀπό τά ἁμαρτήματά του·

«῾Ικέτης Σοι προσέρχομαι,
Θεογεννῆτορ, φεῖσαι μου
καί τῆς δουλείας τῶν παθῶν
ἀπάλλαξον καί ρῦσαι με.
᾿Ιάσεων, κόρη, πηγήν
ὁ Λόγος Σέ ἀνέδειξε·
διό καθικετεύω Σε
τά τραύματά μου ἴασαι»
(με´ ῞Υμνος)

«Ποταμούς τῶν παθῶν μου ἀνάκοψον
ἁμαρτίας τό πέλαγος ξήρανον,
ταῖς πρεσβείαις ταῖς Σαῖς πρός τόν Κύριον»
(πβ´ ῞Υμνος)

Σ᾿ ᾿Εκείνην κατέφευγε μέ πίστι στίς δύσκολες ὧρες του, ζητῶντας τήν ἀκαταίσχυντη προστασία της ἀπό τούς πολλούς ἐχθρούς καί τούς κινδύνους, πού τόν ἀπειλοῦσαν.

«᾿Επανατείνω, Δέσποινα, χεῖρας πρός Σέ ἱκέτιδας
καί χείλη διανοίγω Σοι πρός δέησίν μου ρυπαρά
..........................................
Ρῦσαι με ἐξ ἐπιβουλῶν ἀνθρώπων διωκόντων με
ἐξ ἀοράτων μου ἐχθρῶν καί ὁρατῶν μισούντων με»
(99ος ῞Υμνος)

Καί γεμάτος εὐγνωμοσύνην γιά τήν προστασία της καί γιά τήν συμβολή της στήν σωτηρία μας καλεῖ τούς πιστούς νά ψάλλουν δοξολογίες πρός τήν Δέσποιναν τοῦ κόσμου·

«Τά ἔθνη δεῦτε νῦν πάντα, φωνῇ ἐν ἀγαλλιάσει
τήν Παναγίαν Παρθένον ἀνευφημήσωμεν πόθῳ»
(ρμζ´  ῞Υμνος)

Τοῦ ἐλέους Σου τήν χάριν καί τήν σκέπην τῆς ἰσχύος
οὔποτ᾿ ἀποσιωπῶμεν, ἀειπάρθενε Μαρία,
ἀλλ᾿ ἀεί εὐγνωμονοῦντές Σοι κηρύττομεν, ἁγία
.........................................
ψάλλομεν εὐχαριστίας ἐπινίκιον ὠδήν Σοι»
(Δ´ Κανών, παρακλητικός)

῾Ωρισμένοι ἀπό τούς ὕμνους τοῦ ῾Αγίου, ὅπως ὁ πασίγνωστος καί κοσμαγάπητος «῾Αγνή Παρθένε», μελοποιήθηκαν καί ψάλλονται καί εὐφραίνουν τήν καρδιά μας.

῞Ολοι δέ γενικά οἱ ὕμνοι τοῦ «Θεοτοκαρίου» του βοηθοῦν στίς προσευχές μας καί στήν ἔκφρασι τῆς τιμῆς μας πρός τήν Θεομήτορα.

http://ipantonassa.blogspot.com

Ποίημα Αγίου Νεκταρίου.




 Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,
Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,
Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,
κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.
Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,
ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,
επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,
άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.
Δος μοι σοφίαν, σύνεσιν και μετριοφροσύνην,
φρόνησιν και απλότητα και ταπεινοφροσύνην.
Δος μοι νηφαλιότητα, όμμα πεφωτισμένον,
διάνοιαν ολόφωτον, πνεύμα εξηγνισμένον.
Απέλασον την οίησιν, την υπερηφανίαν,
τον τύφον, την φυσίωσιν, και την αλαζονείαν,
την ύβριν, το αγέρωχον, την υψηλοφροσύνην,
γλώσσα μεγαλορρήμονα, ισχυρογνωμοσύνην.
Την αστασία την φρικτήν, την περιττολογίαν,
την πονηρία την πολλήν, και την αισχρολογίαν.
Χάρισαί μοι, Πανάχραντε, την ηθικήν ανδρείαν,
το θάρρος, την ευστάθειαν, δος μοι την καρτερίαν.
Δος μοι την αυταπάρνησιν, την αφιλαργυρίαν,
ζήλον μετ’επιγνώσεως και αμνησικακίαν.
Δος μοι ακεραιότητα, ευγένειαν καρδίας,
πνεύμα ευθές, ειρηνικόν, και πνεύμα αληθείας.
Φυγάδευσον, Πανάχραντε, τα πάθη της καρδίας,
τα πολυώνυμα, Αγνή, της ηθικής δειλίας.
Την αναδρίαν την αισχράν, το θράσος, την δειλίαν,
την ατολμίαν την δεινήν και την απελπισίαν.
Άρον μοι, Κόρη, τον θυμόν και πάσαν ραθυμίαν,
την αθυμία, την οργήν, ως και την οκνηρίαν.
Τον φθόνον, την εμπάθειαν, το μίσος, την κακίαν,
την μήνιν, την εκδίκησιν και την μνησικακίαν.
Την έριδα την ευτελή και την πολυλογίαν,
την γλωσσαλγίαν την δεινήν και την βωμολοχίαν.
Δος μοι, Παρθένε, αίσθησιν, δος μοι ευαισθησίαν.
Δος μοι συναίσθησιν πολλήν και ευσυνειδησίαν.
Δος μοι, Παρθένε, την χαράν Πνεύματος του Αγίου.
Δος μοι ειρήνην τη ψυχή, ειρήνην του Κυρίου.
Δος μοι αγάπην, έρωτα θείον, εξηγηγνισμένον,
πολύν, θερμόν και καθαρόν και εξηγιασμένον.
Δος πίστιν ζώσαν, ενεργόν, θερμήν, αγνήν, αγίαν,
ελπίδα αδιάσειστον, βεβαίαν και οσίαν.
Άρον απ’εμού, Παρθένε, τον κλοιόν της αμαρτίας,
την αμέλειαν, την μέθην, την ανελεημοσύνην,
τα κακάς επιθυμίας, την δεινήν ακολασίαν,
γέλωτας της ασελγείας και την πάσαν κακουργίαν.
Σωφροσύνην δος μοι, Κόρη, δος εγκράτειαν, νηστείαν,
προσοχήν και αγρυπνίαν και υπακοήν τελείαν.
Δος μοι προσοχήν εν πάσι και διάκρισιν οξείαν,
σιωπήν και ευκοσμίαν, και υπομονήν οσίαν.
Επιμέλειαν παράσχου, Δέσποινα, προς εργασίαν,
προς τελείωσιν και ζήλον αρετών προς γυμνασίαν.
Την ψυχήν μου, την καρδίαν και τον νουν μου, Παναγία,
τήρει εν αγιωσύνη, φύλαττε εν παρθενία.
Ποίημα Αγίου Νεκταρίου.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: Θεοτοκάριον (Παρασκευή εσπέρας - Ήχος πλ. Δ΄)






ΚΑΝΩΝ 

ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΠΟΙΗΜΑ ΦΩΤΙΟΥ.


Οὖ ἡ ἀκροστιχίς. 

«Ταύτῃ και ἡ δέησις ὀγδόη πρέπει· Φωτίου».



Ὠδή α'. Ἦχος πλ δ'. Ὑγράν διοδεύσας
Τό στόμα μου πλήρωσον γλυκασμοῦ, τοῦ θείου σου Κόρη, καί κατάλαμψόν μου τόν νοῦν, ὅπως ἀνυμνῶ καί μεγαλύνω, τῶν οἰκτιρμῶν σου τό ἄπειρον πέλαγος.

Ἀσθενοῦσαν πάθεσι χαλεποῖς, τήν πολυπαθῆ μου καί οἰκτράν καί βαρυαλγῆ, καρδίαν ἰάτρευσον Παρθένε, τόν ἰατρόν τῶν ψυχῶν ἡ γεννήσασα.

Ὑπέρτερον δεῖξόν με ἡδονῶν, σαρκικῶν τε καί μερίμνων βιοτικῶν, τῶν ἄνω ταγμάτων ὑπερτέρα, καί λαμπροτέρα ἡλίου Θεόνυμφε.

Τήν εὐλογημένην ἐν γυναιξί, καί δεδοξασμένην, ἱκετεύω σε τῆς φωνῆς, τῆς εὐλογημένης ἐπακοῦσαι, τοῦ σοῦ Υἱοῦ, καί τῆς δόξης αὐτοῦ με τυχεῖν.


Ὠδή γ'. Οὐρανίας ἁψίδος.
Ἡ περίδοξος πόλις, καί λογική Δέσποινα, τοῦ παμβασιλέως δυσώπει Θεοχαρίτωτε, τῆς ἄνω πόλεως οἰκήτορά με γενέσθαι, καί μή καταισχύνῃς με τῆς προσδοκίας μου.

Καταφύγιον κόσμου, Χριστιανῶν καύχημα, σκέπη καί ἀντίληψις πάντων τῶν ἐλπιζόντων εἰς σέ, τόν πεποιθότα σοι· μή οὖν κᾀμέ ὑπερίδῃς, ἀλλά τῷ ἐλέει σου Δέσποινα σῶσόν με.

Ἀπορία καί γνόφος, καί λογισμῶν σύγχυσις, τούς τόν ἀνερμήνευτον τόκον σου ἑρμηνεύοντας, καλύπτει Δέσποινα, ὅν Μωϋσῆς γάρ προεῖδε, γνόφῳ καλυπτόμενος, τοῦτον ἐγέννησας.

Ἱεροῦ παραδείσου, καί ζωηροῦ χώρου με, βρώσει δελεάσας δολίᾳ, ὄφις ὁ δόλιος, μακράν ἐξώρισε, καί τῆς φθορᾶς τό χωρίον, τῆς Ἐδέμ ἀλλάξασθαι, φθόνῳ παράπεισεν.


Ὠδή δ'. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ἡ κοιλία σου ἄχραντε, εὐρυχωροτέρα οὐρανῶν γέγονε, τόν ἀχώρητον χωρήσασα· ὅν δυσώπει σῶσαι τούς ὑμνοῦντάς σε.

Δωρεάν με ἐλέησον, νόσων τε παντοίων Κόρη ἀπάλλαξον, καί κολάσεως ἐξάρπασον, ἡ καταφυγή καί προστασία μου.

Ἐπί σοι ἀνατίθημι, πᾶσαν προσδοκίαν τῆς σωτηρίας μου, καί τοῦ βίου τήν κυβέρνησιν, κεχαριτωμένη ἀειπάρθενε.

Ἡ ἐλπίς μου καί καύχημα, ἡ καταφυγή ζωῆς καί ἀντίληψις, προστασία καί παράκλησις, σύ ὐπάρχεις Κόρη πανσεβάσμιε.

Ὠδή ε'. Ὀρθρίζοντες.
Σωτῆρα καί φιλάνθρωπον Κύριον ἡ τεκοῦσα, τῇ φιλανθρωπία σου, και τῆς σωτηρίας τρίβον μοι γνώρισον.

Ἱλέω σου ἐν ὄμματι Δέσποινα Θεοτόκε, ἐπί τήν ταπείνωσιν, τήν ἐμήν ἴδε καί σῶσόν με.

Στεφάνωσον ὡς ὅπλω Πανύμνητε εὐδοκίας ἐν τῇ θείᾳ σκέπῃ σου, τήν κεφαλήν μου φρουροῦσα με.

Ὁ Ὕψιστος σαρκοῦται ἐν μήτρα σου, καί γεννᾶται Θεοτόκε ἄχραντε, καί κανουργεῖ τό ἀνθρώπινον.


Ὠδή στ'. Χιτῶνά μοι παράσχου.
Γαλήνης ἡ κυήσασα Χριστόν, τόν αἴτιον Δέσποινα, τόν ἄγριον κλύδωνα, τῶν παθῶν μου δυσωπῶ σε ἡμέρωσον.

Δραμεῖν Θεοῦ ὁδόν τῶν ἐντολῶν, τήν ἐστενωμένην μου καρδίαν τοῖς πάθεσι, πλατυτέρα οὐρανῶν Κόρη πλάτυνον.

Οὐ κέκτημαι δακρύων ὀχετούς, ἵνα ἀποπλύνω μου τά ἄπειρα πταίσματα, ταῖς πρεσβείαις σου, ἁγνή τούτων ρῦσαί με.

Ἡ Μήτηρ τοῦ Ὑψίστου προσλαβοῦ, ἐκ πολλῶν ὑδάτων με παθῶν εἰς μετάνοιαν, ἀποστείλασα, ἐξ ὕψους τήν χάριν σου.


Κάθισμα. Ἦχος πλ. δ'.Την σοφίαν και Λόγον.
Ἡ νεφέλη ἡλίου τοῦ νοητοῦ, τοῦ νοός μου τά νέφη τά σκοτεινά, διάλυσον Δέσποινα, τῷ φωτί τοῦ προσώπου σου, καί μετανοίας φέγγει, τά ὄμματα φώτισον, τῆς ζοφερᾶς ψυχῆς μου, παθῶν ἀμαυρότησι, τά πεπηρωμένα, καί τυφλώττοντα πάντῃ, τῶν φαύλων μου πράξεων, θολεραῖς ἐπιχύσεσιν, ἵνα πόθῳ κραυγάζω σοι· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων δοῦναί μοι τήν ἄφεσιν· σέ γάρ ἔχω ἐλπίδα ὁ ἀνάξιος δοῦλός σου.


Ὠδή ζ'. Παῖδες Ἑβραίων.
Πίστει καί πόθῳ σοι προστρέχω, τῶν πταισμάτων ταῖς σειραῖς κατεσφιγμένος, διά σπλάγχνα ἐλέους, λῦσόν με βοῶντα, εὐλογημένος Πάναγνε, ὁ καρπός τῆς σῆς κοιλίας.

Ρεῖθρον ἰάσεώς μοι βλῦσον, καί κατάσβεσον τήν κάμινον Παρθένε, ἡδονῶν καί παθῶν, πταισμάτων τε καί νόσων, σύ γάρ πηγή βλυστάνουσα, ζωῆς θείας γλυκύ ρεῖθρον.

Ἔλαφος διατετρωμένος, Παναμώμητε βολίσιν ἰοβόλοις, τοῦ ἐλέους τοῦ σοῦ, διψῶ πιεῖν ρανίδα, ὡς τόν ἰόν ἐκκρούσωμαι, τόν ποτέ θανατηφόρον.

Πᾶσαν εἰς σέ τήν προσδοκίαν, ἀνατίθημι Παρθένε τῆς ζωῆς μου, μή παρίδῃς διό, ἀλλ' οἴκτειρον καί σῶσον, καί τῆς ἐκεῖ με λύτρωσαι, αἰωνίου καταδίκης.


Ὠδή η'. Τον βασιλέα τῶν οὐρανῶν.
Ἐv τῇ νηδύϊ σου τόν πρό σοῦ συλλαβοῦσα, Θεομήτορ ἄχραντε Μαρία, τέτοκας ἀφράστως, Χριστόν τόν βασιλέα.

Ἵνα δοξάζω καί προσκυνῶ μετά δέους, σοῦ τό πάνσεπτον ὄνομα Κόρη, θλίψεώς με πάσης, ἐκλύτρωσαι καί βλάβης.

Φέρεις ὡς βρέφος, ἐν ταῖς ἁγίαις χερσί σου, τόν τά πάντα φέροντα τῷ λόγω· ὅθεν σύν αὐτῷ σε, ὑμνοῦμεν εἰς αἰῶνας.

Ὡς ἀσφαλῆ σε, ἐλπίδα μόνην κατέχων, καθικετεύω, ἁμαρτιῶν καί κινδύνων, ἄχραντε Μαρία, ἐκλύτρωσαί με τάχει.

Αἰνοῦμεν. Ὁ Εἰρμός.
«Τόν Βασιλέα, τῶν οὐρανῶν ὅν ὑμνοῦσι, στρατιαί τῶν Ἀγγέλων ὑμνεῖτε, καί ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας».


Ὠδή θ'. Κυρίως Θεοτόκον.
Τούς σούς οἰκτρούς ἱκέτας, οἰκτείρησον Παρθένε, ἀνιαροῦ τε παντός ἐλευθέρωσον, ἐπιφοράς ἐπιούσας ἀναχαιτίζουσα.

Ἱλάσθητι Σωτήρ μου, πᾶσι τοῖς τιμῶσι, τήν ὑπερένδοξον ὅντως Μητέρα σου, καί παραδείσου τῆς δόξης, δεῖξόν οἰκήτορας.

Ὁδόν κακίας πᾶσης, ἔδραμον εὐτόνως, τῶν ἀρετῶν τήν ὁδόν δε παρέδραμον· ὁδόν μοι γνώρισον Κόρη, ἐν ᾖ πορεύσομαι.

Ὕμνον σοι τελευταῖον, πρῶτόν τε καί μέσον, τοῦ Ἀρχαγγέλου τό χαῖρε προσφέρω σεμνή· σοι γάρ κατάλληλον ἄλλον εὑρεῖν οὐ δύναμαι.

Προσόμοια. Ἦχος πλ. δ'. Ὤ τοῦ παραδόξου.
Χαῖρε θανάτου καθαίρεσις, Παρθενομήτορ ἁγνή, χαῖρε ᾅδου ἡ νέκρωσις, τοῦ Ἀδάμ ἡ ἔγερσις, καί τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις, χαῖρε Μαρτύρων σθένος ἀνίκητον, χαῖρε Ὅσίων, στολή Θεότευκτος, χαῖρε διάσωσμα, κόσμου Παναμώμητε, χαῖρε χαρά, πάντων τῶν ἐν θλίψεσι, συνεχομένων σεμνή.

Χαῖρε τό ἄνθος τῆς πίστεως, χαῖρε βροτῶν ἡ ἐλπίς, χαῖρε τεῖχος ἀκράδαντον, χαῖρε πόλις ἔμψυχε, τοῦ Δεσπότου τῆς κτίσεως, τό τῶν μητέρων χαῖρε ὡράϊσμα, καί τῶν παρθένων κάλλος παμπόθητον, χαῖρε πανθαύμαστον, οἰκουμένης καύχημα, χαῖρε Θεοῦ, θεῖον ἐνδιαίτημα, χαῖρε Θεόνυμφε.

Χαῖρε ἁπάντων ἐπίλογε, τῶν λόγων Κόρη σεμνή, πάσης βίβλου τελείωσις, παλαιᾶς καί νέας τε, μελῳδῶν τό συμπέρασμα, στοιχεῖον πάντων, γραμμάτων κρύφιον, Ἄλφα Ὠμέγα, ἀρχή καί τέλος τε, μετά τόν τόκον σου, σύ ὑπάρχεις Δέσποινα ὅθεν τῇ σῇ, δυνάμει τά ᾄσματα, ταῦτα τετέλεσται.

Πρόσδεξαι τοῦτον τόν πόνον μου, τόν εὐτελῆ ἀγαθή, ὅν ἐγώ σοι, προσέφερον ἀσθενείᾳ σώματος, καί σῷ πόθῳ κρατούμενος, τοῦ πόθου ταύτην ὑπερνικήσαντος, καί σωτηρίας με καταξίωσον, ἵνα τόν ὕστατον, καί μέσον καί πρῶτόν τε, ὕμνον ἁγνή, τοῦ Ἀγγέλου κράζω σοι, χαῖρε ἡ μήτηρ Θεοῦ.

Τῷ συντελεστῇ τῶν καλῶν. 
Θεῷ χάρις.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΕΡΜΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥ ΠΟΥ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΕΙ!



«Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο. Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία. Και να δεις η Παναγία μετά!…Θα σου δώσει μεγάλη παρηγοριά»!


Τὸ Θεοτοκάριον εἶναι µοναχικὸ βιβλίο, τὸ ὁποῖο περιέχει κανόνες πρὸς τιµὴν τῆς Θεοτόκου σὲ ὅλους τοὺς ἤχους, διαφόρων ὑµνογράφων, οἱ ὁποῖοι ψάλλονται στὰ µοναστήρια ἀπὸ εὐλάβεια πρὸς τὴν Παναγία. Χρήση τοῦ Θεοτοκαρίου στὸν κόσµο γίνεται κυρίως τὴν περίοδο τῆς µεγάλης Σαρακοστῆς(ἀπὸ τὴν β΄ ἑβδοµάδα τῶν νηστειῶν καὶ ἐντεῦθεν), ὁπότε καὶ χρησιµοποιεῖται στὴν ἀκολουθία τοῦ µεγάλου ἀποδείπνου.
Ο πατήρ Παΐσιος έλεγε σε κάποια Μοναχή: «Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο. Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία. Και να δεις η Παναγία μετά!…Θα σου δώσει μεγάλη παρηγοριά»!
«Και πότε να διαβάζω το Θεοτοκάριο», τον ρώτησε αυτή η Μοναχή. «Το βράδυ ή το πρωί;».
«Καλύτερα τις πρωινές ώρες – της απήντησε ο Γέροντας –, ώστε αυτά που διαβάζεις, να τα έχεις στο νου σου όλη την ημέρα. Το Θεοτοκάριο πολύ βοηθάει. Θερμαίνεται η καρδιά και συγκινείται».
Και μνημόνευε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος τον Αγιορείτη παπα-Κύριλλο, τον Ηγούμενο της Μονής Κουλτουμουσίου, που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί από τους λυγμούς και τα δάκρυα, όταν διάβαζε το Θεοτοκάριο!
Αυτό που κυρίως έκανε γνωστό τον Άγιο Νικόδημο ως θεοτοκόφιλο συγγραφέα είναι το γνωστό συλλεκτικό έργο «Θεοτοκάριο», το οποίο από την εποχή του Αγίου Νικοδήμου έχει εισαχθή προς χρήση στην λατρεία ιδιαίτερα στις μονές του Αγίου Όρους. Στο έργο αυτό ο Άγιος έχει συγκεντρώσει εξηνταδύο κανόνες (62) εικοσιδύο (22) μεγάλων υμνογράφων, στους οποίους μάλιστα, δίδει ωραίους χαρακτηρισμούς:
«Λέγω δη Ανδρέας ο Κρήτης, ο αρχηγός των μελωδών και κύκνος της Εκκλησίας ο λιγυρόφωνος. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, η μουσικωτάτη και γλυκύφωνος του Χριστού αηδών. Θεοφάνης Νικαίας ο Γραπτός, ο ηδύλαλος και ωδικώτατος κόττυφος. Ιωσήφ Υμνογράφος, η πολύφωνος, και τορόφωνος των πιστών χελιδών». Συνεχίζει για τους είκοσι δύο υμνογράφους να βρίσκει παρόμοιους χαρακτηρισμούς.

Σχετικά με το «Θεοτοκάριο» υπάρχει μία συγκινητική σύσταση προς τον π. Θεόκλητο του γνωστού Γέροντος Αθανασίου του Ιβηρίτου, μεγάλου λάτρη και υμνητή της Παναγίας μας, ο οποίος επί πολλά έτη διετέλεσε βιβλιοθηκάριος της Ι. Μονής των Ιβήρων. Του γράφει τα εξής ο Γέροντας Αθανάσιος: «Να αφήσεις ένα Χαιρετισμόν από τους τρεις και να εισαγάγης το Θεοτοκάριον καθ’ ημέραν. Θα ευαρεστήσης τη Δεσποίνη και τω συλλέκτη Αγίω Νικοδήμω. Πρόσεξε την σκέψιν ταύτην, που μου επήλθεν εν στιγμή αναγνώσεως του Θεοτοκαρίου. Οι Χαιρετισμοί και το Θεοτοκάριον, ο ουρανός και η γη να παρέλθουν, αυτά όμως να μη λείψουν καμμίαν ημέραν του έτους».
Ο ἅγιος Νεκτάριος, πού μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ καί τήν ἁγιότητά του εἵλκυσε στούς καιρούς μας τήν ἀγάπη, τήν τιμή καί τήν εὐλάβεια ὅλων τῶν ᾿Ορθοδόξων, ἦταν καί πολυγραφώτατος συγγραφεύς. Τό ἁγιασμένο πνεῦμα του μᾶς ἄφησε συγγράμματα θεολογικά, δογματικά, λειτουργικά καί οἰκοδομητικά, πού κυκλοφοροῦν καί μελετῶνται ἀπό πολλούς πιστούς.
Συγχρόνως εἶχε καί χάρισμα ποιητικό, ὑμνογραφικό καί ἀνύμνησε μέ αὐτό πρό πάντων τήν ῾Υπεραγία Θεοτόκο, τήν ὁποία ἰδιαιτέρως εὐλαβεῖτο.
Συνέθεσε πολλούς ὕμνους καί ὠδές πρός τήν ᾿Αειπάρθενον, πού ἀπετέλεσαν μιά ὡραία συλλογή μέ τίτλο «Θεοτοκάριον». Στήν εἰσαγωγή αὐτοῦ τοῦ βιβλίου ἀναφέρει ὁ ἴδιος ὅτι οἱ ὕμνοι του αὐτοί εἶναι ἔκφρασι τῆς εὐγνωμοσύνης του πρός τήν Παναγία.
«᾿Εποίησα ᾠδάς τινας καί ὕμνους πρός αἴνεσιν καί ἀνύμνησιν τῆς Παναγίας Μητρός τοῦ Κυρίου, τῆς Γοργοεπηκόου καί ταχείας εἰς ἀντίληψιν, βοήθειαν καί προστασίαν τῶν ἐπικαλουμένων αὐτήν, καί πρός ἔκφρασιν τῆς ᾿Απείρου πρός αὐτήν εὐγνωμοσύνης μου διά τάς πολλάς πρός ἐμέ Αὐτῆς εὐεργεσίας».
Στίς ᾿Ωδές καί στούς ῞Υμνους αὐτούς ἀπευθύνεται ὁ ῞Αγιος μέ θερμό καί προσωπικό τρόπο πρός τήν Θεοτόκο καί καταφεύγει μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν Χάρι της.
«Παναγία μου, Δέσποιν᾿ ἐπάκουσον,
εἰς τήν Σήν παρρησίαν ἐπήλπισα»,
λέγει στήν Α´ ᾿Ωδή. Καί στόν Ζ´ ῞Υμνο προσθέτει·
«Δέσποινά μου Θεοτόκε,
ἡ ἐλπίς μου, ἡ ἰσχύς μου,
ἡ θερμή μου προστασία
σκέπη καί καταφυγή μου…».
Ωρισμένοι ἀπό τούς ὕμνους τοῦ ῾Αγίου, ὅπως ὁ πασίγνωστος καί κοσμαγάπητος «῾Αγνή Παρθένε», μελοποιήθηκαν καί ψάλλονται καί εὐφραίνουν τήν καρδιά μας.
῞Ολοι δέ γενικά οἱ ὕμνοι τοῦ «Θεοτοκαρίου» του βοηθοῦν στίς προσευχές μας καί στήν ἔκφρασι τῆς τιμῆς μας πρός τήν Θεομήτορα.

proskynitis.blogspot.gr

ΥΜΝΟΙ ΣΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΜΑΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ ΤΟΥ Αγίου Νεκταρίου



(Από Ωδή β’)

Ήχος πλ.α΄
1. Αγνή Παρθένε Δέσποινα
Άχραντε Θεοτόκε
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
Παρθένε Μήτηρ Άνασσα
Πανένδροσε τε πόκε
Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε
2. Υψηλοτέρα ουρανών
ακτίνων λαμπροτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
Χαρά Παρθενικών Χορών
αγγέλων υπερτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
3. Εκλαμπροτέρα ουρανών
φωτός καθαρωτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
των ουρανίων στρατιών πασών αγιωτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
(από Ωδή ε΄)
4. Μαρία Αειπάρθενε
Κόσμου παντός Κυρία
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
Άχραντε Νύμφη πάναγνε
Δέσποινα Παναγία
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
5. Μαρία Νύμφη Άνασσα
χαράς ημών αιτία
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
Κόρη σεμνή Βασίλισσα
Μήτηρ υπεραγία
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
6. Τιμιώτερα Χερουβείμ
υπερενδοξοτέρα.
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
των ασωμάτων Σεραφείμ
των θρόνων υπερτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
(από Ωδή δ’)
7. Χαίρε το άσμα Χερουβείμ
χαίρε ύμνος Αγγέλων
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
Χαίρε ωδή των Σεραφείμ
χαρά των Αρχαγγέλων
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
8. Χαίρε ειρήνη και χαρά
λιμήν της σωτηρίας
Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε
Παστάς του Λόγου ιερά
άνθος της αφθαρσίας
Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε
9. Χαίρε Παράδεισε τρυφής
ζωής τε αιωνίας
Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε
Χαίρε το ξύλον της ζωής
Πηγή αθανασίας
Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε
(Από Ωδή ε’)
10. Σε ικετεύω Δέσποινα
Σε νυν επικαλούμαι
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
Σε δυσωπώ,Παντάνασσα
Σην χάριν εξαιτούμαι
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
(Από Ωδή β΄)
11. Κορή σεμνή και άσπιλε
Δέσποινα Παναγία
Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε
Θερμώς επικαλούμαι Σε
Ναέ ηγιασμένε
Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε
(Από Ωδή ε΄)
12 Αντιλαβού μου, ρύσαι με
από τού πολεμίου
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε
Και κληρονόμον δείξον με
ζωής της αιωνίου
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - KANON OF THEOTOKOS

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ήμας



Panagia Vimatarissa, Moni Koutloumousiou, Agion Oros 56

Δεκαπέντε μέρες τον Αύγουστο προσεύχεται και παρακαλεί ο Λαός μας τη Θεοτόκο. Και ολόχρονα, κάθε ώρα και στιγμή επικαλείται το όνομά της και καταφεύγει στη χάρη της και ζητά την προστασία της. Παναγία μου!

Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.
Μεγάλο το προνόμιο εμάς των Ορθοδόξων να έχομε «θεό μετά Θεόν» την Παρθένο Μαρία. Από τη μια, σαν μητέρα του Θεού, που του δάνεισε σάρκα από τη σάρκα της, τον κυοφόρησε στα σπλάγχνα της και τον ανάθρεψε σαν παιδί της, έχει μεγάλη παρρησία προς Αυτόν.Τίποτα δεν μπορεί να της αρνηθεί ο Υιός και Θεός της.
Από την άλλη, σαν μάνα που έζησε στη γη και δοκίμασε όλους τους πόνους των ανθρώπων, από την ορφάνεια ως την προσφυγιά, τον κατατρεγμό και τη συκοφαντία, το μαρτύριο και το θάνατο του παιδιού της, έχει άμεση, προσωπική εμπειρία του ανθρώπινου πόνου. Γι’αυτό και είναι έτοιμη να συνδράμει, να βοηθήσει και να προστατεύσει όσους προστρέχουν στη χάρη της.
Αυτός είναι και ο λόγος που σε κάθε δύσκολη ώρα και στιγμή της ζωής μας προς αυτήν καταφεύγουμε.«Άλλην γαρ ουκ έχομεν, αμαρτωλοί προς Θεόν, εν κινδύνοις και θλίψεσιν, αεί μεσιτείαν…». Έτσι, για κάθε χριστιανό η Παναγία είναι η στοργική μάνα αλλά και η μεσίτρια προς το Θεό. Όχι απλά νοιώθει τον πόνο μας και συμπάσχει μαζί μας, αλλά αποτελεσματικά επεμβαίνει λυτρωτικά στη ζωή μας.
Όπως την βλέπομε στα εικονίσματά της να κρατά στην αγκαλιά το μονογενή της Υιό δε μένει αργή.Ψιθυριστά του μεταφέρει τα δικά μας αιτήματα, ικετευτικά δέεται προς αυτόν για μας, η μητρική της καρδιά κτυπά τους παλμούς κάθε πονεμένου. Και επειδή «πολύ ισχύει δέησις μητρός προς ευμένειαν δεσπότου» σίγουρα ο Υιός και Θεός της συγκατανεύει στον ανθρώπινο πόνο.
Ο Αύγουστος κυλά, η γιορτή της Παναγίας φεύγει. Μέσα μας ας κρατήσουμε την άγια μορφή της και ας αξιοποιούμε πάντοτε την ευκαιρία που μας προσφέρει, διότι σαν νοερή κλίμακα ανεβάζει στο θρόνο του Θεού εμάς και τις προσευχές μας….

ΠΗΓΗ: «Ο πατήρ Ευέλθων μέσα από τα κείμενά του και την έξωθεν καλή μαρτυρία», Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», Θεσσαλονίκη 2012

vatopaidi.wordpress.com

Αγνή Παρθένε - Ψάλλουν οι μοναχοί της Σιμωνόπετρας«Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο. Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία


«Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο. Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία

Τὸ Θεοτοκάριον εἶναι µοναχικὸ βιβλίο, τὸ ὁποῖο περιέχει κανόνες πρὸς τιµὴν τῆς Θεοτόκου σὲ ὅλους τοὺς ἤχους, διαφόρων ὑµνογράφων, οἱ ὁποῖοι ψάλλονται στὰ µοναστήρια ἀπὸ εὐλάβεια πρὸς τὴν Παναγία. Χρήση τοῦ Θεοτοκαρίου στὸν κόσµο γίνεται κυρίως τὴν περίοδο τῆς µεγάλης Σαρακοστῆς(ἀπὸ τὴν β΄ ἑβδοµάδα τῶν νηστειῶν καὶ ἐντεῦθεν), ὁπότε καὶ χρησιµοποιεῖται
στὴν ἀκολουθία τοῦ µεγάλου ἀποδείπνου.

Ο πατήρ Παΐσιος έλεγε σε κάποια Μοναχή: «Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο. Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία. Και να δεις η Παναγία μετά!...Θα σου δώσει μεγάλη παρηγοριά»! 
«Και πότε να διαβάζω το Θεοτοκάριο», τον ρώτησε αυτή η Μοναχή. «Το βράδυ ή το πρωί;». 
«Καλύτερα τις πρωινές ώρες – της απήντησε ο Γέροντας –, ώστε αυτά που διαβάζεις, να τα έχεις στο νου σου όλη την ημέρα. Το Θεοτοκάριο πολύ βοηθάει. Θερμαίνεται η καρδιά και συγκινείται».
 Και μνημόνευε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος τον Αγιορείτη παπα-Κύριλλο, τον Ηγούμενο της Μονής Κουλτουμουσίου, που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί από τους λυγμούς και τα δάκρυα, όταν διάβαζε το Θεοτοκάριο!


Αυτό που κυρίως έκανε γνωστό τον Άγιο Νικόδημο ως θεοτοκόφιλο συγγραφέα είναι το γνωστό συλλεκτικό έργο «Θεοτοκάριο», το οποίο από την εποχή του Αγίου Νικοδήμου έχει εισαχθή προς χρήση στην λατρεία ιδιαίτερα στις μονές του Αγίου Όρους. Στο έργο αυτό ο Άγιος έχει συγκεντρώσει εξηνταδύο κανόνες (62) εικοσιδύο (22) μεγάλων υμνογράφων, στους οποίους μάλιστα, δίδει ωραίους χαρακτηρισμούς: 
«Λέγω δη Ανδρέας ο Κρήτης, ο αρχηγός των μελωδών και κύκνος της Εκκλησίας ο λιγυρόφωνος. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, η μουσικωτάτη και γλυκύφωνος του Χριστού αηδών. Θεοφάνης Νικαίας ο Γραπτός, ο ηδύλαλος και ωδικώτατος κόττυφος. Ιωσήφ Υμνογράφος, η πολύφωνος, και τορόφωνος των πιστών χελιδών». Συνεχίζει για τους είκοσι δύο υμνογράφους να βρίσκει παρόμοιους χαρακτηρισμούς. 

Σχετικά με το «Θεοτοκάριο» υπάρχει μία συγκινητική σύσταση προς τον π. Θεόκλητο του γνωστού Γέροντος Αθανασίου του Ιβηρίτου, μεγάλου λάτρη και υμνητή της Παναγίας μας, ο οποίος επί πολλά έτη διετέλεσε βιβλιοθηκάριος της Ι. Μονής των Ιβήρων. Του γράφει τα εξής ο Γέροντας Αθανάσιος: «Να αφήσεις ένα Χαιρετισμόν από τους τρεις και να εισαγάγης το Θεοτοκάριον καθ' ημέραν. Θα ευαρεστήσης τη Δεσποίνη και τω συλλέκτη Αγίω Νικοδήμω. Πρόσεξε την σκέψιν ταύτην, που μου επήλθεν εν στιγμή αναγνώσεως του Θεοτοκαρίου. Οι Χαιρετισμοί και το Θεοτοκάριον, ο ουρανός και η γη να παρέλθουν, αυτά όμως να μη λείψουν καμμίαν ημέραν του έτους».



Ο ἅγιος Νεκτάριος, πού μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ καί τήν ἁγιότητά του εἵλκυσε στούς καιρούς μας τήν ἀγάπη, τήν τιμή καί τήν εὐλάβεια ὅλων τῶν ᾿Ορθοδόξων, ἦταν καί πολυγραφώτατος συγγραφεύς. Τό ἁγιασμένο πνεῦμα του μᾶς ἄφησε συγγράμματα θεολογικά, δογματικά, λειτουργικά καί οἰκοδομητικά, πού κυκλοφοροῦν καί μελετῶνται ἀπό πολλούς πιστούς.
Συγχρόνως εἶχε καί χάρισμα ποιητικό, ὑμνογραφικό καί ἀνύμνησε μέ αὐτό πρό πάντων τήν ῾Υπεραγία Θεοτόκο, τήν ὁποία ἰδιαιτέρως εὐλαβεῖτο.

Συνέθεσε πολλούς ὕμνους καί ὠδές πρός τήν ᾿Αειπάρθενον, πού ἀπετέλεσαν μιά ὡραία συλλογή μέ τίτλο «Θεοτοκάριον». Στήν εἰσαγωγή αὐτοῦ τοῦ βιβλίου ἀναφέρει ὁ ἴδιος ὅτι οἱ ὕμνοι του αὐτοί εἶναι ἔκφρασι τῆς εὐγνωμοσύνης του πρός τήν Παναγία.
«᾿Εποίησα ᾠδάς τινας καί ὕμνους πρός αἴνεσιν καί ἀνύμνησιν τῆς Παναγίας Μητρός τοῦ Κυρίου, τῆς Γοργοεπηκόου καί ταχείας εἰς ἀντίληψιν, βοήθειαν καί προστασίαν τῶν ἐπικαλουμένων αὐτήν, καί πρός ἔκφρασιν τῆς ᾿Απείρου πρός αὐτήν εὐγνωμοσύνης μου διά τάς πολλάς πρός ἐμέ Αὐτῆς εὐεργεσίας».

Στίς ᾿Ωδές καί στούς ῞Υμνους αὐτούς ἀπευθύνεται ὁ ῞Αγιος μέ θερμό καί προσωπικό τρόπο πρός τήν Θεοτόκο καί καταφεύγει μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν Χάρι της.
«Παναγία μου, Δέσποιν᾿ ἐπάκουσον,
εἰς τήν Σήν παρρησίαν ἐπήλπισα»,
λέγει στήν Α´ ᾿Ωδή. Καί στόν Ζ´ ῞Υμνο προσθέτει·
«Δέσποινά μου Θεοτόκε,
ἡ ἐλπίς μου, ἡ ἰσχύς μου,
ἡ θερμή μου προστασία
σκέπη καί καταφυγή μου...».
Ωρισμένοι ἀπό τούς ὕμνους τοῦ ῾Αγίου, ὅπως ὁ πασίγνωστος καί κοσμαγάπητος «῾Αγνή Παρθένε», μελοποιήθηκαν καί ψάλλονται καί εὐφραίνουν τήν καρδιά μας.


῞Ολοι δέ γενικά οἱ ὕμνοι τοῦ «Θεοτοκαρίου» του βοηθοῦν στίς προσευχές μας καί στήν ἔκφρασι τῆς τιμῆς μας πρός τήν Θεομήτορα.

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ - ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον,η πίστις ημών.(Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς)





 


 


 

 

ΠΗΓΗ.ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ-ΜΕΛΕΤΕΣ

Η Παναγία στην νεότερη ποίηση


966411
Οι ποιητές μας, άγρυπνοι νυκτοφύλακες στις υψηλές σκοπιές του πνεύματος, μετουσιώσανε την πίστη σε λόγο, το στοχασμό σε στίχο. Και αγγίζοντας το αθέατο βάθος της ψυχής αυτού του λαού, ζωντάνεψαν με τον χρωστήρα τους τη συνείδηση της πίστης τους. Ελευθερωμένοι από την αβάσταχτη ελαφρότητα της καθημερινότητας ανοίξαν τομές στη ζωή, ακούμπησαν λειτουργικά την ψυχή του λαού. Την απογύμνωσαν αυτή την άδολη ψυχή και την χάραξαν στο χαρτί. Είναι ο ποιητικός λόγος, που γίνεται σημαία και φλάμπουρο μέσα στους αιώνες. Ταπεινός μύτος, που διαλύει τον κίνδυνο του λαβύρινθου. Και δίνει ώθηση ζωής εκεί που σταυρώνονται οι ιδέες, οι στόχοι, οι πόθοι, οι άνθρωποι, οι καρδιές μας.
΄΄ Ω Στρατηλάτισσα Κυρά σε σε τα νικητήρια!

Λαοί τον ύμνο πλέκουνε σαν το στεφανοπλόκο
Με χίλια βάγια δοξασμού Κρίνα λαχτάρας μύρια Ση χάρη σου Θεοτόκε.
Ψάλλει με τη δυνατή ποιητική του λύρα ο μεγάλος ποιητής μας Κωστής Παλαμάς. Και με τον τρόπο του αυτόν γίνεται ο ταπεινός ερμηνευτής της ψυχής του γένους μας. Σταλάζει σταγόνα- σταγόνα με την ποιητική διαίσθηση στο άψυχο χαρτί την πίστη και τη λατρεία του λαού μας σ’ εκείνη που έγινε το ΄΄μυστικό δοχείο΄΄ της Χάριτος του Θεού.
Και ο Αχιλλέας Παράσχος, θα σιγοψιθυρίσει μέσα σ’ έντονους λυγμούς αγάπης και αφοσίωσης.Εκείνος όπου του Θεού τη μάνα συλλογάται, Στην αγλκαλιά της αρετής, στη σκέπη Σου κοιμάται.
Και ο Άγγελος Σικελιανός θα τονίζει στο υπέροχο ποίημά του ‘’ύμνος στην Παναγιά΄΄.΄΄
κι εκεί που κάθομαι ψηλά, γαλήνιος και ωριμάζω
το νόημα φέρνει ο άνεμος θαμπούς κυματισμούς καμπάνας μέσα απ τα χωριά: λογαριάζω κι απεικάζω που κράζει για της Χάρης Της, τους Θείους Χαιρετισμούς.
Ο ίδιος ποιητής του ύψους αλλά και του μέτρου θα σημειώσει στον Δεκαπενταύγουστο του 1940.
΄΄Ω Εσύ των ουρανών, η Πλατυτέρα
που αγκάλιασες τα έθνη και τους λαούς
των λαών και των Εθνών η Θεία Μητέρα
π’ όλους της γης ξεχείλισες τους ναούς΄΄.
Δεν υστερεί βέβαια και ο ποιητής Γεώργιος Βερίτης. Με μια ταπεινή και δυνατή κραυγή αγάπης στην Παναγία θα ξεσπάσει στο ποίημά του ΄΄Ελλήνων ύμνος΄΄.
΄΄Ω Χαίρε, χαίρε αθάνατη Παρθένα και Μητέρα. Μεσ στου πολέμου την οργή και μες στην καταιγίδα σε σένα υψώνεται η ψυχή κι ο νούς μας νύχτα μέρα. Ω Θεία του Γένους και γλυκειά, παρηγοριά κι ελπίδα για την αναπάντεχη χαρά, για την τιμή την τόση.
Ο Στέφανος Μπολέτσης με το δικό του ποιητικό τόνο θα καταθέσει :
Της Υπερμάχου τ’ όραμα ακολουθάμε ορθά, ενάντια στων μυρίων τα τόξα. Κι η Μεγαλόχαρη μας οδηγεί από τη μαστών άλλη νίκη, από τη μια στην άλλη δόξα.
Πλήθος απέραντο είναι οι καταγραφές των ποιητών μας για την Παναγία χαράγματα ψυχών πάνω στο χαρτί.
Ο γνωστός σύγχρονος ποιητής Ν. Τυπάλδος στο έργο του ΄΄Παναγίες της Κρήτης΄΄ θα αφήσει ελεύθερο το στοχασμό του να γίνει λόγος και γραφή. Και με τον απλό αλλά βαθύτατα πνευματικό του στίχο, θα σταλάξει την ελπίδα της λυτρωμένης καρδιάς του στις δικές μας καρδιές, που είναι δικτυομένες στην απελπισία της καθημερινότητας, και γι αυτό ζητάμε φως, παρηγοριά στο ημίφωτο και στους πνιχτούς ΄΄φωσφορισμούς των τάφων΄΄ της σκοτεινής πια ζωής μας.΄΄ Τέξασα ζωήν. Παναμώμητε αγνή Παρθένε
Ιδού ψηλά στην κόγχη του ιερού βήματος,
Άγγελοι δύο ιερουργούν. Μεγαλοφτέρουγοι μ’ άσπρα πολ,ύπτυχα στιχάρια Φέροντες τον ΄΄Θυόμενο΄΄ επάνω σε δισκάριο΄΄.
Το ποίημα είναι πάντοτε ένας τοκετός. Βαθύς πνευματικός τοκετός που φέρνει στην επιφάνεια την εσωτερική σιωπηλή και μυστική διεργασία μιας επώδυνης επώασης. Είναι ζωντανά ξεσπάσματα και σπαρακάρδιες κραυγές της ανέγγιχτης ανθρώπινης ψυχής, που βγαίνει στη θέαση του κόσμου σαν ταπεινός και ασυνόρευτος διδάχος, αλήθειας και ζωής. Γι αυτό και οι ποιητές με το έργο τους αγγίζουν την ψυχή του κόσμου και σημαδεύουν λυτρωτικά την πορεία της ανθρώπινης κοινωνίας.
Για διδαχή οριοθέτηση ζωής και ανοίγματα αλήθειας ΄΄Άξιον εστί΄΄ θα φωνάξει σύγχρονος ποιητής. Και ο λόγος του θα περάσει σαν φωτεινή δέσμη μέσα στην περίτρομη κοινωνία των ανθρώπων, σχίζοντας το σκοτεινό της πέπλο, δίνοντάς της απροσμέτρητη ομορφιά. Πάναγνη Μητέρα του Χριστού Φωταυγή του νού μας Δόξα και χαρά του Ουρανού Σκέπη του λαού μας.
Με τούτα τα απίθανα ποιητικά φτερουγίσματα ζωγραφίζεται η πίστη του λαού μας στη Θεία μορφή της Παρθένου. Ο λόγος των ποιητών σφίγγει με την αγωνία και τη λαχτάρα των απλών ανθρώπων και μετουσιώνεται σε ύμνο και αναβαθμό κατάνυξης, για να γίνει τέλος δύναμη λυτρωτική και ανάσα ελευθερίας. Εδώ πραγματοποιείται η πίστη και η ελπίδα στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Εξάλλου ΄΄ ο ποιητής΄΄ ο κάθε ποιητής μέσα στην πλοκή των σκελετωμένων ονείρων του, αφήνεται στην ορμή των ανέμων της νοσταλγίας του, αυτή την υπαρκτή για όλους Θεότητα που συγκροτεί το δεύτερο εαυτό μας. Και είμαστε όλοι ποιητές. Είτε ζούμε την μυστική ιερουργία του ασίγαστου πάθους μιας αμόλυντης πίστης, είτε σμιλεύουμε πάνω στο σκληρό αμόνι της αγχώδους ζωής μας, την ολοκλήρωση του είναι μας. Έτσι με ακλόνητη πίστη συμμετέχουμε στον σημερινό εορτασμό της Θεοτόκου. Και όχι μονάχα στον σημερινό εορτασμό. Σε κάθε ανάσα της ζωής μας, που σαν εκρηκτικό ξέσπασμα φλογισμένου ηφαιστείου, ελευθερώνει ασταμάτητα τους μυστικούς ατμούς του άγχους και της αγωνίας, του πόνου και της χαράς μας, της ελπίδας και του απελπισμού μας. Η Παναγία μας στέκεται πιστός και άγρυπνος βιγλάτορας στην πόρτα της ψυχής μας. Ταπεινή αυτή οδηγήτρια, επιθυμεί ελεύθερα να μας ανοίξει δρόμους ζωής και να φτερώσει τις ψυχές μας προς τον όμορφο κόσμο που αγιάζει, ευλογεί και στηρίζει η αγάπη του Θεού.
Κι εμείς στεκόμαστε και αντιστεκόμαστε με την επικίνδυνη απόκλιση της ζωής μας, σ’ αυτή την προσμονή της Παρθένου. Βηματίζουμε αδιάφορα ξεπερνώντας την ιστορία και την παράδοση μας που είναι ζυμωμένα μέσα στα καυτερά δάκρυα και την ανήσυχη παρουσία της Παρθένου δίπλα μας. Σ΄ όλους τους χώρους αναδύεται η ελπίδα της Θεοτόκου, η ζωή του Χριστού. Παντού φωτίζει ο ήλιος της Φανερωμένης. Όλα τα σκεπάζει η απέραντη αγκαλιά της Πλατυτέρας, τον κόσμο και τον άνθρωπο. Την απέραντη κτίση και στην άπειρη ψυχή μας. Η Θεοτόκος πνευματικός οδηγός, ρίχνει φως στον απύθμενο και αταπείνωτο βάθος των καρδιών μας. Όσο και αν ΄΄η ιστορία ρουφάει το σήμερα με ό, τι βρει μπροστά της΄΄ η παράδοση ανέγγιχτη ψηλαφίζει το θαύμα, προβάλει το γεγονός και σιωπηρά μετουσιώνει την ανθρώπινη ζωή σε δύναμη αθανασίας. Γιατί τώρα και πάντοτε, η Παναγία στήνει γέφυρες εκεί που η αλλοτρίωση και ο απρόσωπος τεχνολογικός μας πολιτισμός, χώρισε καρδιές, ρήμαξε ψυχές και αποξένωσε τους ανθρώπους. Ανακουφίζει και παρηγορεί. Προστατεύει αδιάκοπα γιατί έχει την ΄΄παρρησία στο θρόνο του Υιού της. Γι αυτό ΄΄μια μεσιτεία ένας λόγος, ένα νεύμα έχει τη δύναμη να αλλάξει τη θεία ορμή και αγανάκτηση σε φως, έλεος, ευσπλαχνία΄΄ έγραφε ο διδάσκαλος του Γένους Ηλίας Μανιάτης.
Ήλθε η ώρα και σήμανε η στιγμή μιας αλλιώτικης πορείας. Όχι στις εξωφρενικές και τόσο θολές βουνοκορφές της υλιστικής Θεομηνίας που σαρωτικά συντρίβει ψυχές και διαλύει καρδιές. Αλλά στις εύφορες πεδιάδες της Ελληνορθόδοξης παράδοσής μας για να σταθεί και να ζήσει τούτος ο κόσμος, τούτος λαός και θέλουμε να ζήσει.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
http://e-ptolemeos.gr/?p=58398#ixzz2vIGO9rFI