Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

Ο παππούλης μου είπε να καθίσω...!

Ο παππούλης μου είπε να καθίσω...!

Πρίν λίγα χρόνια, μία οἰκογένεια ἐπισκέφθηκε την ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στήν Αἴγινα. Μιά ἀδελφή ξενάγησε τό ζευγάρι μέ τό ἕνα τούς παιδάκι στό δωμάτιο τοῦ Ἀγίου.


Λόγω τῆς παλαιότητας τῶν ἐπίπλων δέν ἐπιτρέπεται νά καθήσει κάποιος στό κρεββάτι καί στά ὑπόλοιπα ἔπιπλα τοῦ δωματίου. Φανταστεῖτε τό πλῆθος τῶν προσκυνητῶν, αν ἐπιτρεπόταν, σέ λίγα χρόνια θά κατέρρεαν. Τό παιδάκι ὅμως πῆγε καί κάθησε στό κρεββάτι.


Ἡ ἀδελφή μόλις τό εἶδε ἀμέσως τοῦ εἶπε νά σηκωθεῖ γιατί ἀπαγορευόταν. Τό παιδάκι ὅμως τῆς ἀπάντησε λέγοντας:


- Γιατί νά σηκωθώ; Ὁ παππούλης μου εῖπε νά καθήσω. Αὐτός πού κάθεται εκεῖ στό παράθυρο!


Η μοναχή, ὅπως καί οἱ γονεῖς κατάλαβαν ἀμέσως πώς ὁ Ἅγιος ἦταν στό δωμάτιο καί τό παιδάκι μέ τήν καθαρή του τήν καρδιά τόν ἔβλεπε. Ἄφησαν τό παιδί νά καθήσει στό κρεββάτι καί γεμάτη συγκίνηση προσευχήθηκαν στόν Ἄγιο.


το θέμα αυτό το βρήκα στη σελίδα της Παναγίας Αλεξιωτίσσης σε αυτο το link http://panagiaalexiotissa.blogspot.com/2013/07/blog-post_4937.html#ixzz2aRV2C0IO

Πηγή: Ορθόδοξα Ωφελήματα: Ο παππούλης μου είπε να καθίσω...! http://orthodoxa-ofelimata.blogspot.com/2013/07/blog-post_757.html#ixzz2czDVmC5S

Περί Φιλαργυρίας - Αγίου Νεκταρίου

Περί Φιλαργυρίας - Αγίου Νεκταρίου

Άγιος Νεκτάριος
Φιλαργυρία είναι η φιλοχρηματία και η επιθυμία του πλούτου η τήν καρδίαν κατακυριεύσασα και τόν νούν αιχμαλω- τίσασα. Η φιλαργυρία είναι πτωχοποιός, διότι θησαυρίζει εαυτή και ουχί τώ εχόντι αυτήν· αυτόν αφίησι στερείσθαι· και πτωχεύειν.

Είναι μήτηρ πάντων τών κακών, ως εξωθούσα είς πάν είδος αδικίας. Είναι σκληρά καί ανελεής, άσπλαχνος και τυραννική καταθλίβουσα πρώτον πάντων αυτόν τόν φιλούντα αυτήν, τον αιχμάλωτον αυτής.

Η φιλαργυρία γεννά τήν πλεονεξίαν, τήν απληστίαν τήν φειδωλείαν, τόν δόλον, τήν κλοπήν, τήν αρπαγήν, τήν αγνωμοσύνην, τήν αχαριστίαν καί τόν θάνατον τής ψυχής.

Ὁ φιλάργυρος δὲν ἔχει φίλους, δὲν ἔχει συγγενεῖς, εἶναι ἐστερημένος τῶν συμπαθειῶν τῶν ἀνθρώπων καὶ περιφρονεῖται ὑπὸ πάντων. Ὁ φιλάργυρος εἶναι ἀνελεύθερος, διότι ἡ φιλαργυρία ἐδούλωσε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ. Ὁ φιλάργυρος πάντων ἔχων τὰ πρὸς εὐφροσύνην διανύει τὸν βίον ἄνευ εὐφροσύνης, διότι δὲν ἔχει τὸν εὐφρανθησόμενον.

Πηγή:http://5000gnomika.blogspot.gr/

Πηγή: Ορθόδοξα Ωφελήματα: Περί Φιλαργυρίας - Αγίου Νεκταρίου http://orthodoxa-ofelimata.blogspot.com/2013/03/blog-post_2131.html#ixzz2czCvFUv5

Από το "Θεοτοκάριον" του Αγίου Νεκταρίου

Από το "Θεοτοκάριον" του Αγίου Νεκταρίου

Ο ἅγιος Νεκτάριος, πού μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ καί τήν ἁγιότητά του εἵλκυσε στούς καιρούς μας τήν ἀγάπη, τήν τιμή καί τήν εὐλάβεια ὅλων τῶν ᾿Ορθοδόξων, ἦταν καί πολυγραφώτατος συγγραφεύς. Τό ἁγιασμένο πνεῦμα του μᾶς ἄφησε συγγράμματα θεολογικά, δογματικά, λειτουργικά καί οἰκοδομητικά, πού κυκλοφοροῦν καί μελετῶνται ἀπό πολλούς πιστούς.

Συγχρόνως εἶχε καί χάρισμα ποιητικό, ὑμνογραφικό καί ἀνύμνησε μέ αὐτό πρό πάντων τήν ῾Υπεραγία Θεοτόκο, τήν ὁποία ἰδιαιτέρως εὐλαβεῖτο.

Συνέθεσε πολλούς ὕμνους καί ὠδές πρός τήν ᾿Αειπάρθενον, πού ἀπετέλεσαν μιά ὡραία συλλογή μέ τίτλο «Θεοτοκάριον». Στήν εἰσαγωγή αὐτοῦ τοῦ βιβλίου ἀναφέρει ὁ ἴδιος ὅτι οἱ ὕμνοι του αὐτοί εἶναι ἔκφρασι τῆς εὐγνωμοσύνης του πρός τήν Παναγία.

«᾿Εποίησα ᾠδάς τινας καί ὕμνους πρός αἴνεσιν καί ἀνύμνησιν τῆς Παναγίας Μητρός τοῦ Κυρίου, τῆς Γοργοεπηκόου καί ταχείας εἰς ἀντίληψιν, βοήθειαν καί προστασίαν τῶν ἐπικαλουμένων αὐτήν, καί πρός ἔκφρασιν τῆς ᾿Απείρου πρός αὐτήν εὐγνωμοσύνης μου διά τάς πολλάς πρός ἐμέ Αὐτῆς εὐεργεσίας».


Στίς ᾿Ωδές καί στούς ῞Υμνους αὐτούς ἀπευθύνεται ὁ ῞Αγιος μέ θερμό καί προσωπικό τρόπο πρός τήν Θεοτόκο καί καταφεύγει μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν Χάρι της.

«Παναγία μου, Δέσποιν᾿ ἐπάκουσον,
εἰς τήν Σήν παρρησίαν ἐπήλπισα»,
λέγει στήν Α´ ᾿Ωδή. Καί στόν Ζ´ ῞Υμνο προσθέτει·
«Δέσποινά μου Θεοτόκε,
ἡ ἐλπίς μου, ἡ ἰσχύς μου,
ἡ θερμή μου προστασία
σκέπη καί καταφυγή μου...».
Γιά νά ἐξυμνήση τήν ἀρετή καί ἁγιότητά της δανείζεται λέξεις καί ἔννοιες ἀπό τό ῏Ασμα τῶν ᾿Ασμάτων.

«Κρίνον Σέ, ἄχραντε, εὑρών ὁ Κύριος
ἡμᾶς ἐνέπλησεν ὀσμαῖς τῆς χάριτος»
(ρμθ´ ὕμνος)
«῾Ιερά μυροθήκη
χαῖρε τό ἡδύπνοον
μύρον φυλάξασα»
(Α´ Κανών, δοξαστικός)
«῞Ολη καλή καί ἐκλεκτή ἀναφανεῖσα τῷ Θεῷ
πρό κτίσεως, Θεόνυμφε, χαρίτων τῇ λαμπρότητι,
τούς ὑμνητάς Σου φαίδρυνον
φωτοχυσίαις Σου, ἁγνή»
(Β´ Κανών, παρακλητικός)

῾Υμνῶντας τή συμβολή της στό σχέδιο τῆς θείας Οἰκονομίας περί σωτηρίας τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀναφωνεῖ στόν ΙΒ´ ῞Υμνον·

«Διά σοῦ ἀνεκαινίσθη
πᾶσα τῶν ἀνθρώπων φύσις.
Διά σοῦ ἐκαινουργήθη
ἡ φθαρεῖσα πάλαι κτίσις».
Βαθύς γνώστης τῶν δογματικῶν ἀληθειῶν τῆς Πίστεως ὁ ῞Αγιος, παρουσιάζει ἄριστα τό Χριστολογικό δόγμα περί τῆς ἑνώσεως τῶν δύο φύσεων, θείας καί ἀνθρωπίνης, στό θεανδρικό πρόσωπο τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ·
«᾿Εκ σοῦ, ἁγία Παρθένε,
Χριστός ἐτέχθη ἀφράστως
ὅς ὤν Θεός ἀϊδίως
προσφάτως ἄνθρωπος ὤφθη.
᾿Εν ἑαυτῷ διασώζων τῆς φύσεως ἑκατέρας
τήν ἰδιότητα θείως ἐν ἀσυγχύτῳ ἑνώσει»
(ιδ´ ῞Υμνος)
Συγκινητικός εἶναι ὁ τρόπος, μέ τόν ὁποῖον ἐκφράζεται ταπεινά γιά τόν ἑαυτό του καί ἱκετεύει τήν Παναγία νά τόν βοηθήση νά ἀπαλλαγῆ ἀπό τά ἁμαρτήματά του·

«῾Ικέτης Σοι προσέρχομαι,
Θεογεννῆτορ, φεῖσαι μου
καί τῆς δουλείας τῶν παθῶν
ἀπάλλαξον καί ρῦσαι με.
᾿Ιάσεων, κόρη, πηγήν
ὁ Λόγος Σέ ἀνέδειξε·
διό καθικετεύω Σε
τά τραύματά μου ἴασαι»
(με´ ῞Υμνος)

«Ποταμούς τῶν παθῶν μου ἀνάκοψον
ἁμαρτίας τό πέλαγος ξήρανον,
ταῖς πρεσβείαις ταῖς Σαῖς πρός τόν Κύριον»
(πβ´ ῞Υμνος)

Σ᾿ ᾿Εκείνην κατέφευγε μέ πίστι στίς δύσκολες ὧρες του, ζητῶντας τήν ἀκαταίσχυντη προστασία της ἀπό τούς πολλούς ἐχθρούς καί τούς κινδύνους, πού τόν ἀπειλοῦσαν.

«᾿Επανατείνω, Δέσποινα, χεῖρας πρός Σέ ἱκέτιδας
καί χείλη διανοίγω Σοι πρός δέησίν μου ρυπαρά
..........................................
Ρῦσαι με ἐξ ἐπιβουλῶν ἀνθρώπων διωκόντων με
ἐξ ἀοράτων μου ἐχθρῶν καί ὁρατῶν μισούντων με»
(99ος ῞Υμνος)

Καί γεμάτος εὐγνωμοσύνην γιά τήν προστασία της καί γιά τήν συμβολή της στήν σωτηρία μας καλεῖ τούς πιστούς νά ψάλλουν δοξολογίες πρός τήν Δέσποιναν τοῦ κόσμου·

«Τά ἔθνη δεῦτε νῦν πάντα, φωνῇ ἐν ἀγαλλιάσει
τήν Παναγίαν Παρθένον ἀνευφημήσωμεν πόθῳ»
(ρμζ´ ῞Υμνος)
Τοῦ ἐλέους Σου τήν χάριν καί τήν σκέπην τῆς ἰσχύος
οὔποτ᾿ ἀποσιωπῶμεν, ἀειπάρθενε Μαρία,
ἀλλ᾿ ἀεί εὐγνωμονοῦντές Σοι κηρύττομεν, ἁγία
.........................................
ψάλλομεν εὐχαριστίας ἐπινίκιον ὠδήν Σοι»
(Δ´ Κανών, παρακλητικός)

῾Ωρισμένοι ἀπό τούς ὕμνους τοῦ ῾Αγίου, ὅπως ὁ πασίγνωστος καί κοσμαγάπητος Αγνή Παρθένε Δέσποινα, μελοποιήθηκαν καί ψάλλονται καί εὐφραίνουν τήν καρδιά μας.

῞Ολοι δέ γενικά οἱ ὕμνοι τοῦ «Θεοτοκαρίου» του βοηθοῦν στίς προσευχές μας καί στήν ἔκφρασι τῆς τιμῆς μας πρός τήν Θεομήτορα.
Πηγή: ahdoni

Πηγή: Ορθόδοξα Ωφελήματα: Από το "Θεοτοκάριον" του Αγίου Νεκταρίου http://orthodoxa-ofelimata.blogspot.com/2013/08/blog-post_8081.html#ixzz2czB2eo8K

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Monemvasia ~ Mονεμβασία.

Μονεμβάσια Αγιασμός

Λαμπρός ο εορτασμός της Παναγιάς Χρυσαφίτισσας στη Μονεμβάσια

Λαμπρός ο εορτασμός της Παναγιάς Χρυσαφίτισσας στη Μονεμβάσια

Παναγιά Χρυσαφίτισσα Μονεμβάσια1Με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια η πόλις της Μονεμβασίας εόρτασε την πολιούχο της Παναγία Χρυσαφίτισσα. Το βράδυ της παραμονής ετέλεσθη στον πανυγηρίζοντα Ιερό Ναό της Χρυσαφίτισσας στο Κάστρο Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός χοροστατούντος του παναγιοτάτου Μητροπολίτου Μονεμβασίας & Σπάρτης κ. Ευσταθίου και με τη συμμετοχή του ιερού κλήρου της περιοχής.
Την επομένη κυριόνυμο ημέρα της εορτής η θεία λειτουργία ετελέστη στον Ιερό Ναό του Ελκομένου από τον παναγιότατο Μητροπολίτη κ. Ευστάθιο και τον θεοφιλέσταστο Επίσκοπο κ. Θεόκτιστο. Μετά το τέλος της θείας λειτουργίας έγινε η περιφορά της Ιεράς Εικόνας εντός της καστροπολιτείας με ενδιάμεση δέηση στην είσοδο του κάστρου και επιστροφή στον ιερό Ναό.
Παναγιά Χρυσαφίτισσα Μονεμβάσια2Παρεβρέθηκαν ο Δήμαρχος Μονεμβασίας Ηρακλής Τριχείλης, Αντιδήμαρχοι και μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, προέδροι Τοπικών Κοινοτήτων της περιοχής, οι βουλευτές κ. Δαβάκης και Πατριανάκου, η αντιπερειφεριάρχης Λακωνίας κ. Τζανετέα,ο Διοκητής του Κ.Ε.Ε.Μ. κ. Μακρής , ο Αστυνομικός Διευθυντής Λακωνίας κ. Μαρουδάς. ο Δ/κτής του Α.Τ. Μολάων κ. Γιάννου, ο Δ/κτής της Πυροσβεστικής Υπηρεσάις Μολάων κ. Τσολομύτης και ο Λιμενάρχης Μονεμβασίας κ. Περδίκης.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΩΜΑ!! ΠΑΝΑΓΙΑ ΧΡΥΣΑΦΙΤΙΣΣΑ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΩΜΑ!! ΠΑΝΑΓΙΑ ΧΡΥΣΑΦΙΤΙΣΣΑ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ





















Ιστορικό και θαύματα της Παναγίας της Χρυσαφίτισσας

Ιστορικό και θαύματα της Παναγίας της Χρυσαφίτισσας


Ιστορικό.
Νοτιοανατολικώς του Ιερού Ναού του «Ελκομένου Χριστού», εν Μονεμβασία, ευρίσκεται ο Ιερός Ναός της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο επιλεγόμενος Ναός της Παναγίας της Χρυσαφιτίσσης. Ο Ναός ούτος είναι κτίσμα τού 17ου αιώνος, εκτισμένος επί θέσεως άλλου παλαιοτέρου Ναού, της Παναγίας της Οδηγητρίας, όστις υπήρχε πρό του 1150 υπό την έννοιαν παλαιάς Μονής. Εις τον ως άνω Ιερόν Ναόν είναι τεθησαυρισμένη η Αγία και Ιερά Εικών της Παναγίας Χρυσαφιτίσσης, η οποία, ως διέσωσε μέχρι σήμερον η λαϊκή παράδοσις, ευρίσκετο αρχικώς εις το χωρίον Χρύσαφα, εξ ου και Χρυσαφίτισσα, της επαρχίας Λακεδαίμονος, εις Ναόν τιμώμενον επ ονόματι αυτής.

Κατά θαυμαστόν τρόπον η πάνσεπτος Εικών της Χρυσαφιτίσσης ευρέθη εις Μονεμβασίαν, εις τον μέχρι σήμερα τόπον ένθα αναβλύζει θαυματουργικώς από τότε πόσιμον ύδωρ, το οποίο καλείται έκτοτε «αγίασμα Χρυσαφιτίσσης», και θεραπεύει ποικίλας νόσους, συντελεί δε εις απόκτησιν τέκνων και δη αρρένων.
Η ως ο λόγος παράδοσις σχετίζεται προς παλαιάν τοιαύτην του 10ου αιώνος και ομοιάζει προς την παράδοσιν περί της Παναγίας της Οδηγητρίας της Μονεμβασίας.
Η σεπτή Εικών της Χρυσαφιτίσσης φαίνεται να είναι έργον του 15ου -16ου αιώνος, σχήματος μικρού, εξαιρετικής Βυζαντινής τέχνης. (Πρβλ. Π. Καλονάρου εν λεξικώ «ΗΛΙΟΣ», τόμος 13, σελ. 738, άρθρον η Μονεμβασία).
Κατά την λαϊκήν παράδοσιν, ελθόντες έμποροι εκ του χωρίου Χρύσαφα εις την πόλιν της Μονεμβασίας μαζί με άλλους προσκυνητάς κατά την πανήγυριν της Παναγίας και εισελθόντες εις τόν Ναόν της Χρυσαφιτίσσης εν Μονεμβασία δια να προσκυνήσουν και να προσφέρουν τα «τάματά των», ανεγνώρισαν την Εικόνα των, την Χρυσαφίτισσαν και εφώναζον: «Οι Μονεμβασίται μας έκλεψαν την Εικόνα μας, την Χρυσαφίτισσά μας», ηξίωσαν δε να γίνη δίκη περί του πράγματος τούτου και ο δικαστής τοις απέδωκε την εικόνα, την οποίαν παραλαβόντες οι Χρυσαφίται μετά τιμών και δόξης μετέφερον εις Χρύσαφα εις τον Ναόν της. Η ιερά Εικών παρέμεινεν εις τον θρόνον της εν τω Ναώ της εις Χρύσαφα και όταν οι κάτοικοι ετελείωσαν τας δεήσεις και έκλεισαν τον Ναόν, την νύκτα η σεπτή Εικών έφυγε και ήλθεν εις Μονεμβασίαν, ένθα παρέμεινεν έκτοτε εις τον εν αυτή Ιερόν Ναόν της, ποιούσα θαύματα τοις πιστώς προσερχομένοις.
Θαύματα
Κατά τόν Ιερόν Δαμασκηνόν, η τιμή προς τας Ιεράς Εικόνας δεν αποδίδεται εις αυτό τούτο το εικόνισμα, «αλλ’ επί το πρωτότυπον διαβαίνει». Ούτω, ο τιμών και σεβόμενος τας Εικόνας των Αγίων και της Κυρίας Θεοτόκου, αυτομάτως τιμά και γεραίρει το εις τον Ουρανόν ευρισκόμενον άγιον πρόσωπον και λαμβάνει παρ’ αυτού χάριν και ανταπόδοσιν της αποδιδομένης τιμής. Ούτω και η Υπεραγία Θεοτόκος, η καταδεχομένη να ονομάζεται: Τριχερούσα, Πορταΐτισσα, Γλυκοφιλούσα, Βρεφοκρατούσα, Γερόντισσα, Κατερινιώτισσα ή Κατερινού, Εσφαγμένη, Οδοιπορούσα, Προυσσιώτισσα, Έλωνα, Μεγαλόχαρη Τήνου, Χρυσαφίτισσα, λαβούσα τας ως άνω ονομασίας εκ του τόπου της θαυματουργίας των Ιερών Εικόνων της, θαυματουργει επί των ειλικρινώς και αγνώς δεομένων αυτής και προσπιπτόντων προς αυτήν.
Η χάρις της Παναγίας δια της Ιεράς Εικόνος της, της Χρυσαφιτίσσης, ετέλεσε πολλά θαύματα και επαρηγόρησε πολλάς τεθλιμμένας καρδίας, εδρόσισε ταλαιπωρημένας ψυχάς και εξέχεε βάλσαμον παρηγορίας εις τους πονεμένους ανθρώπους τους επικαλεσθέντας εν πίστει την βοήθειάν της.
Πριν η διηγηθώμεν τα θαύματα της Χρυσαφιτίσσης, θεωρούμεν σκόπιμον να αναφερθώμεν εις το θαύμα της ιάσεως της Ηγουμένης Μάρθας εκ της πολυχρονίου και ακατασχέτου αιμορραγίας, λέγοντες, ότι το θαύμα τούτο αφορά εις την από του 10ου αιώνος ιδρυθείσαν εις τον ίδιον τόπον ένθα ο σημερινός Ιερός Ναός της Χρυσαφιτίσσης Ιεράν Μονήν της Οδηγητρίας εν Μονεμβασία.
ΘΑΥΜΑ 1ον.
Ήδη, αρχόμενοι των θαυμάτων της Παναγίας Χρυσαφιτίσσης, ιστορούμεν το πρώτον.
Παις τις ονομαζόμενος Μελέτιος Καλογεράς, πενταετής ων, εστάλη υπό του πατρός αυτού Ελευθερίου, κατά τας Απόκρεω, να μεταφέρη εν σακκούλιον ορυζίου μικρής ποσότητος εις την οικίαν του θείου αυτού Ιωάννου Κοντολέου, όπου έμελλον να συμφάγουν ως συγγενείς κατά την συνήθειαν. Καθ’ οδόν δε προσβληθείς υπό σεληνιασμού εκ συνεργείας του μισοκάλου δαίμονος, έπεσε χαμαί. Μαθούσα τούτο η μήτηρ, έτρεξε μετά σπουδής όπου ευρίσκετο ο υιός της, έλαβεν αυτόν εις τας αγκάλας της, και μετέφερεν αυτόν αμέσως εις τον οίκον της τρέμοντα και αφρίζοντα. Ο πατήρ του παιδός μεταβαίνων δι’ άλλης οδού εις την αγοράν, έμαθε το δυσάρεστον συμβάν του παιδός του και επιστρέφει αμέσως εις τον οίκον του όπου είδε την αθλίαν κατάστασιν αυτού μετά μεγάλης αυτού θλίψεως, πόνου και τρόμου και πάραυτα χωρίς να χάση καιρόν, έτρεξεν εις τον άμισθον και παντοδύναμον ιατρόν, εις την Αγίαν Εικόνα, λέγω, της Θεοτόκου Χρυσαφιτίσσης, ευρισκομένης ως προείπον, εις τον Ναόν του Ελκομένου Χριστού, όπου, άμα έφθασε, μετά συντριβής ψυχής και καρδίας εγονυπέτησεν ενώπιον της Αγίας και θαυματουργού Εικόνος, και μετά θερμών δακρύων παρεκάλεσε την Κυρίαν Θεοτόκον δια την θεραπείαν του παιδός του. Μετά την θερμήν αυτήν δέησιν είδεν, ω του θαύματος! ότι όλα τα χρυσά και αργυρά αφιερώματα, όσα εκρέμοντο επί της θείας Εικόνος, εκινήθησαν και συνεκρούσθησαν προς άλληλα, και ήχησαν ως ηχούσιν οι κωδωνίσκοι του Αρχιερέως, ενδυομένου υπό των ιεροδιακόνων αυτού και κροτούσιν εις τας ακοάς των παρευρισκομένων, ο δε πατήρ του παιδός νομίσας ότι η Θεοτόκος εδίωκεν αυτόν ως αμαρτωλόν και ανάξιον, έπεσε πρηνής και εδέετο θερμότερον. Συγγενής δε τις του Ελευθερίου Καλογερά, είδεν αυτόν τρέχοντα βιαίως προς τον Ναόν, και νομίσας ότι έτρεχε προς την θάλασσαν να αυτοκτονήση εκ της λύπης του παρηκολούθησεν αυτόν δια να τον αποτρέψη· αλλ’ αφού είδεν αυτόν εισελθόντα εις τον Ναόν, επανήλθεν εις την οικίαν του Καλογερά δια να ίδη τον ασθενή παίδα, και πάλιν επέστρεψεν εις τον Ναόν να ειδοποιήση τον πατέρα του ασθενούς ότι ο υιός του υγιαίνει, ο δε πατήρ ιδών τον συγγενή του εισερχόμενον εις την θύραν του Ναού και νομίσας ότι ο υιός του απέθανεν, έκλαιεν απαρηγόρητα· αφού όμως εβεβαιώθη ότι ζη και υγιαίνει ο υιός του εδόξασε την Υπεραγίαν Θεοτόκον και επανήλθεν εις τον οίκον του, όπου αφιχθείς ηρώτησε τον υιόν του, λέγων· Τί έχεις, Μελέτιέ μου; ο δε παις απεκρίνατο ότι δεν ημπορεί. Τότε ο πατήρ τω λέγει· Δός μου τας χείρας σου· ο δε παις έδωκεν εις τον πατέρα του την δεξιάν του χείρα, επειδή η αριστερά ήτο κρατημένη και παράλυτος· όθεν ο πατήρ εδεήθη πάλιν μετά δακρύων εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον υπέρ της τελείας αναρρώσεως του τέκνου του, και ω του θαύματος! ο παις έδωκεν αμέσως και την αριστεράν αυτού χείρα εις τον πατέρα του, διότι αποκατέστη υγιής καθ’ ολοκληρίαν ως και πρότερον.
ΘΑΥΜΑ 2ον.
Τω 1884 γυνή τις πάσχουσα τας φρένας ονόματι Ευδοκία Ν. Φιφλή, εκ του χωρίου Χάρακα του Ζόρακος, ελθούσα εν Μονεμβασία περιήρχετο την πόλιν φωνάζουσα και χειρονομούσα δαιμονιωδώς. Εις τον Ναόν της Αειπαρθένου και θαυματουργού Παναγίας Χρυσαφιτίσσης κατά την εσπέραν εκείνην της εορτής της Ζωοδόχου Πηγής εκ παραδόσεως γίνεται κατανυκτική ολονυκτία. Ήτο η ώρα 10 της νυκτός, ότε η εν λόγω παράφρων εισήλθεν εις τον Ιερόν Ναόν απροόπτως. Ιδούσαι ταύτην αι την ολονυκτίαν ποιούσαι γυναίκες εφοβήθησαν σφόδρα, η παράφρων γυνή μετά χειρονομιών διηυθύνθη προ της θαυματουργού Εικόνος της Παναγίας κρατούσα εις την χείρα της τεμάχιον άρτου και επλησίασεν αυτό εις το πρόσωπον της θαυματουργού Εικόνος λέγουσα· «φάγε ψωμί και Σύ μάννα μου». Τη στιγμή εκείνην, ω του θαύματος! η Εικών μετά του θρόνου της εκινήθη και τα χρυσά και αργυρά αφιερώματα αλληλοσυνεκρούσθησαν, η δε φρενοβλαβής πεσούσα εις τα γόνατα της θαυματουργού Εικόνος προσηύχετο μέχρι πρωίας θεραπευθείσα.
ΘΑΥΜΑ 3ον.
Ομοίως τω 1886 σωτήριον έτος ήλθεν εκ του χωρίου Καταβόθρα του Ασωπού εις ονόματι Κυριάκος Δημότσης πάσχων επίσης τας φρένας, κατά την Εορτήν δε της Εικόνος, τη Δευτέρα του Θωμά, ελθών εν τω Ναώ της Χρυσαφιτίσσης, εθεραπεύθη τελείως.
ΘΑΥΜΑ 4ον.
Ομοίως τω 1884 γυνή τις ονόματι Καλομοίρα Σεμπέπου, εκ Λυρών της Μονεμβασίας, πάσχουσα τας φρένας εθεραπεύθη, μετά δε την θεραπείαν της μετέβη εις το εν Κυθήροις Μοναστήριον της Μυρτιδιωτίσσης και εγένετο μοναχή.
ΘΑΥΜΑ 5ον.
Αγαρηνός τις έχων οικίαν πλησίον του Ναού της Χρυσαφιτίσσης, απεφάσισε να εκτείνη αυτήν· όθεν εσκέφθη να χαλάση τα κατηχούμενα του Ναού, όπερ και έπραξε, κτίσας μάλιστα και λουτρόν προς το μέρος των κατηχουμένων, δια να πλύνηται αυτός, αι γυναίκες και τα τέκνα του κατά την συνήθειαν των Τούρκων. Αλλ’ ακούσατε, αδελφοί Χριστιανοί, και της Υπεραγίας Θεοτόκου το θαύμα! Όσα τέκνα είχεν ο ειρημένος Αγαρηνός, απέθανον όλα, ως και όσα εγεννούσε και κατόπιν απεβίωσεν άτεκνος. Εις αυτό το λουτρόν προσέτι, όστις επήγαινε να λουσθή, έβλεπεν μία γυναίκα η οποία απειλούσε ότι θα πνίξη αυτόν· ένεκα τούτου οι άνθρωποι φοβούμενοι δεν εκατοίκησαν εις την οικίαν αυτήν, ουδέποτε Χριστιανοί ή Τούρκοι έκτοτε ούτε ετολμούσαν καν και να ουρήσουν όχι εντός του Ναού, αλλ’ εκτός του Ναού αυτού, διότι ή θα εχωλαίνετο, ή θα ετυφλώνετο, ή άλλο τι κακόν θα υπέφερε, και το θαυμασιώτερον, δεν θα ιατρεύετο εκ του κακού, αν δεν προσεκάλει ιερέα τινα να ψάλλη παράκλησιν εις τον Ναόν της Χρυσαφιτίσσης· όσοι δε Τούρκοι ήσαν γείτονες του Ναού τούτου φοβούμενοι μή πάθωσι κακόν τι επρόσφερον κατά παν Σάββατον θυμίαμα εις αυτόν· πολλοί Τούρκοι και Τούρκισσαι αφιέρωσαν πολλάκις εις τον Ναόν τούτον χρυσά και αργυρά αναθήματα αφ’ ού ελάμβανον την υγείαν των δια της επικλήσεως του ονόματος της Υπεραγίας Θεοτόκου της Χρυσαφιτίσσης. Εκ των ανωτέρω δύνασθε να καταλάβητε τα άπειρα θαύματα τα οποία εξετέλεσεν η Πανάμωμος Δέσποινα Θεοτόκος εις τους Χριστιανούς και αλλοθρήσκους, επικαλουμένους την αντίληψην και προστασίαν δια της θείας Εικόνος αυτής, της επονομαζομένης Χρυσαφιτίσσης, προς δόξαν και τιμήν αυτής. Ης ταις Αγίαις Πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ημών ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.
Η/Υ ΠΗΓΗ
http://www.phys.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/elkomenos/i_n_panagia_xrysafitissa.htm

Εσπερινός στη Παναγία Χρυσαφίτισσα.mpg

Παναγία Χρυσαφίτισσα - Ἱστορικὸν καὶ Θαύματα

Παναγία Χρυσαφίτισσα - Ἱστορικὸν καὶ Θαύματα


ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΡΥΣΑΦΙΤΙΣΣΗΣ

Νοτιοανατολικῶς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ «Ἐλκομένου Χριστοῦ», ἐν Μονεμβασίᾳ, εὑρίσκεται ὁ Ἱερὸς Ναὸς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὁ ἐπιλεγόμενος Ναὸς τῆς Παναγίας τῆς Χρυσαφιτίσσης. Ὁ Ναὸς οὗτος εἶναι κτίσμα τοῦ 17ου αἰῶνος, ἐκτισμένος ἐπὶ θέσεως ἄλλου παλαιοτέρου Ναοῦ, τῆς Παναγίας τῆς Ὁδηγητρίας, ὅστις ὑπῆρχε πρὸ τοῦ 1150 ὑπὸ τὴν ἔννοιαν παλαιᾶς Μονῆς. Εἰς τὸν ὡς ἄνω Ἱερὸν Ναὸν εἶναι τεθησαυρισμένη ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Εἰκὼν τῆς Παναγίας Χρυσαφιτίσσης, ἡ ὁποία, ὡς διέσωσε μέχρι σήμερον ἡ λαϊκὴ παράδοσις, εὑρίσκετο ἀρχικῶς εἰς τὸ χωρίον Χρύσαφα, ἐξ οὗ καὶ Χρυσαφίτισσα, τῆς ἐπαρχίας Λακεδαίμονος, εἰς Ναὸν τιμώμενον ἐπ᾿ ὀνόματι αὐτῆς.
Κατὰ θαυμαστὸν τρόπον ἡ πάνσεπτος Εἰκὼν τῆς Χρυσαφιτίσσης εὑρέθη εἰς Μονεμβασίαν εἰς τὸν μέχρι σήμερα τόπον ἔνθα ἀναβλύζει θαυματουργικῶς ἀπὸ τότε πόσιμον ὕδωρ, τὸ ὁποῖο καλεῖται ἔκτοτε «ἁγίασμα Χρυσαφιτίσσης», καὶ θεραπεύει ποικίλας νόσους, συντελεῖ δὲ εἰς ἀπόκτησιν τέκνων καὶ δὴ ἀρρένων.
Ἡ ὡς ὁ λόγος παράδοσις σχετίζεται πρὸς παλαιὰν τοιαύτην τοῦ 10ου αἰῶνος καὶ ὁμοιάζει πρὸς τὴν παράδοσιν περὶ τῆς Παναγίας τῆς Ὁδηγητρίας τῆς Μονεμβασίας.
Ἡ σεπτὴ Εἰκὼν τῆς Χρυσαφιτίσσης φαίνεται νὰ εἶναι ἔργον τοῦ 15ου -16ου αἰῶνος, σχήματος μικροῦ, ἐξαιρετικῆς Βυζαντινῆς τέχνης. (Πρβλ. Π. Καλονάρου ἐν λεξικῷ «ΗΛΙΟΣ», τόμος 13, σελ. 738, ἄρθρον ἡ Μονεμβασία).
Κατὰ τὴν λαϊκὴν παράδοσιν, ἐλθόντες ἔμποροι ἐκ τοῦ χωρίου Χρύσαφα εἰς τὴν πόλιν τῆς Μονεμβασίας μαζὶ μὲ ἄλλους προσκυνητὰς κατὰ τὴν πανήγυριν τῆς Παναγίας καὶ εἰσελθόντες εἰς τὸν Ναὸν τῆς Χρυσαφιτίσσης ἐν Μονεμβασίᾳ διὰ νὰ προσκυνήσουν καὶ να προσφέρουν τὰ «τάματά των» ἀνεγνώρισαν τὴν Εἰκόνα των, τὴν Χρυσαφίτισσαν καὶ ἐφώναζον: «Οἱ Μονεμβασῖται μᾶς ἔκλεψαν τὴν Εἰκόνα μας, τὴν Χρυσαφίτισσά μας», ἠξίωσαν δὲ νὰ γίνῃ δίκη περὶ τοῦ πράγματος τούτου καὶ ὁ δικαστὴς τοῖς ἀπέδωκε τὴν εἰκόνα, τὴν ὁποίαν παραλαβόντες οἱ Χρυσαφῖται μετὰ τιμῶν καὶ δόξης μετέφερον εἰς Χρύσαφα εἰς τὸν Ναόν της. Ἡ ἱερὰ Εἰκὼν παρέμεινεν εἰς τὸν θρόνον της ἐν τῷ Ναῷ της εἰς Χρύσαφα καὶ ὅταν οἱ κάτοικοι ἐτελείωσαν τὰς δεήσεις καὶ ἔκλεισαν τὸν Ναόν, τὴν νύκτα ἡ σεπτὴ Εἰκὼν ἔφυγε καὶ ἦλθεν εἰς Μονεμβασίαν ἔνθα παρέμεινεν ἔκτοτε εἰς τὸν ἐν αὐτῇ Ἱερὸν Ναόν της, ποιοῦσα θαύματα τοῖς πιστῶς προσερχομένοις.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΡΥΣΑΦΙΤΙΣΣΗΣ

Κατὰ τὸν Ἱερὸν Δαμασκηνόν, ἡ τιμὴ πρὸς τὰς Ἱερὰς Εἰκόνας δὲν ἀποδίδεται εἰς αὐτὸ τοῦτο τὸ εἰκόνισμα, «ἀλλ᾿ ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει». Οὕτω, ὁ τιμῶν καὶ σεβόμενος τὰς Εἰκόνας τῶν Ἁγίων καὶ τῆς Κυρίας Θεοτόκου, αὐτομάτως τιμᾷ καὶ γεραίρει τὸ εἰς τὸν Οὐρανὸν εὑρισκόμενον ἅγιον πρόσωπον καὶ λαμβάνει παρ᾿ αὐτοῦ χάριν καὶ ἀνταπόδοσιν τῆς ἀποδιδομένης τιμῆς. Οὕτω καὶ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ καταδεχομένη νὰ ὀνομάζεται: Τριχεροῦσα, Πορταΐτισσα, Γλυκοφιλοῦσα, Βρεφοκρατοῦσα, Γερόντισσα, Κατερινιώτισσα ἢ Κατερινοῦ, Ἐσφαγμένη, Ὁδοιποροῦσα, Προυσσιώτισσα, Ἕλωνα, Μεγαλόχαρη Τήνου, Χρυσαφίτισσα, λαβοῦσα τὰς ὡς ἄνω ὀνομασίας ἐκ τοῦ τόπου τῆς θαυματουργίας τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων της, θαυματουργεῖ ἐπὶ τῶν εἰλικρινῶς καὶ ἁγνῶς δεομένων αὐτῆς καὶ προσπιπτόντων πρὸς αὐτήν.
Ἡ χάρις τῆς Παναγίας διὰ τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος της, τῆς Χρυσαφιτίσσης, ἐτέλεσε πολλὰ θαύματα καὶ ἐπαρηγόρησε πολλὰς τεθλιμμένας καρδίας, ἐδρόσισε ταλαιπωρημένας ψυχὰς καὶ ἐξέχεε βάλσαμον παρηγορίας εἰς τοὺς πονεμένους ἀνθρώπους τοὺς ἐπικαλεσθέντας ἐν πίστει τὴν βοήθειάν της.
Πρὶν ἢ διηγηθῶμεν τὰ θαύματα τῆς Χρυσαφιτίσσης, θεωροῦμεν σκόπιμον νὰ ἀναφερθῶμεν εἰς τὸ θαῦμα τῆς ἰάσεως τῆς Ἡγουμένης Μάρθας ἐκ τῆς πολυχρονίου καὶ ἀκατασχέτου αἱμορραγίας, λέγοντες, ὅτι τὸ θαῦμα τοῦτο ἀφορᾷ εἰς τὴν ἀπὸ τοῦ 10ου αἰῶνος ἱδρυθεῖσαν εἰς τὸν ἴδιον τόπον ἔνθα ὁ σημερινὸς Ἱερὸς Ναὸς τῆς Χρυσαφιτίσσης Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ὁδηγητρίας ἐν Μονεμβασίᾳ.

ΘΑΥΜΑ 1ον.

Ἤδη, ἀρχόμενοι τῶν θαυμάτων τῆς Παναγίας Χρυσαφιτίσσης, ἱστοροῦμεν τὸ πρῶτον.
Παῖς τις ὀνομαζόμενος Μελέτιος Καλογερᾶς, πενταετὴς ὤν, ἐστάλη ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ἐλευθερίου, κατὰ τὰς Ἀπόκρεω, νὰ μεταφέρῃ ἕν σακκούλιον ὀρυζίου μικρῆς ποσότητος εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ θείου αὐτοῦ Ἰωάννου Κοντολέου, ὅπου ἔμελλον νὰ συμφάγουν ὡς συγγενεὶς κατὰ τὴν συνήθειαν. Καθ᾿ ὁδὸν δὲ προσβληθεὶς ὑπὸ σεληνιασμοῦ ἐκ συνεργείας τοῦ μισοκάλου δαίμονος, ἔπεσε χαμαί. Μαθοῦσα τοῦτο ἡ μήτηρ, ἔτρεξε μετὰ σπουδῆς ὅπου εὑρίσκετο ὁ υἱός της, ἔλαβεν αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας της, καὶ μετέφερεν αὐτὸν ἀμέσως εἰς τὸν οἶκόν της τρέμοντα καὶ ἀφρίζοντα. Ὁ πατὴρ τοῦ παιδὸς μεταβαίνων δι᾿ ἄλλης ὁδοῦ εἰς τὴν ἀγοράν, ἔμαθε τὸ δυσάρεστον συμβὰν τοῦ παιδός του καὶ ἐπιστρέφει ἀμέσως εἰς τὸν οἶκόν του ὅπου εἶδε τὴν ἀθλίαν κατάστασιν αὐτοῦ μετὰ μεγάλης αὐτοῦ θλίψεως, πόνου καὶ τρόμου καὶ πάραυτα χωρὶς νὰ χάσῃ καιρόν, ἔτρεξεν εἰς τὸν ἄμισθον καὶ παντοδύναμον ἰατρόν, εἰς τὴν Ἁγίαν Εἰκόνα, λέγω, τῆς Θεοτόκου Χρυσαφιτίσσης, εὑρισκομένης ὡς προεῖπον, εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Ἑλκομένου Χριστοῦ, ὅπου, ἅμα ἔφθασε, μετὰ συντριβῆς ψυχῆς καὶ καρδίας ἐγονυπέτησεν ἐνώπιον τῆς Ἁγίας καὶ θαυματουργοῦ Εἰκόνος, καὶ μετὰ θερμῶν δακρύων παρεκάλεσε τὴν Κυρίαν Θεοτόκον διὰ τὴν θεραπείαν τοῦ παιδός του. Μετὰ τὴν θερμὴν αὐτὴν δέησιν εἶδεν, ὢ τοῦ θαύματος! ὅτι ὅλα τὰ χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ ἀφιερώματα, ὅσα ἐκρέμοντο ἐπὶ τῆς θείας Εἰκόνος, ἐκινήθησαν καὶ συνεκρούσθησαν πρὸς ἄλληλα, καὶ ἤχησαν ὡς ἠχοῦσιν οἱ κωδωνίσκοι τοῦ Ἀρχιερέως, ἐνδυομένου ὑπὸ τῶν ἱεροδιακόνων αὐτοῦ καὶ κροτοῦσιν εἰς τὰς ἀκοὰς τῶν παρευρισκομένων, ὁ δὲ πατὴρ τοῦ παιδὸς νομίσας ὅτι ἡ Θεοτόκος ἐδίωκεν αὐτὸν ὡς ἁμαρτωλὸν καὶ ἀνάξιον, ἔπεσε πρηνὴς καὶ ἐδέετο θερμότερον. Συγγενὴς δὲ τις τοῦ Ἐλευθερίου Καλογερᾶ, εἶδεν αὐτὸν τρέχοντα βιαίως πρὸς τὸν Ναόν, καὶ νομίσας ὅτι ἔτρεχε πρὸς τὴν θάλασσαν νὰ αὐτοκτονήσῃ ἐκ τῆς λύπης του παρηκολούθησεν αὐτὸν διὰ νὰ τὸν ἀποτρέψῃ· ἀλλ᾿ ἀφοῦ εἶδεν αὐτὸν εἰσελθόντα εἰς τὸν Ναόν, ἐπανῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Καλογερᾶ διὰ νὰ ἴδῃ τὸν ἀσθενῆ παῖδα, καὶ πάλιν ἐπέστρεψεν εἰς τὸν Ναὸν νὰ εἰδοποιήσῃ τὸν πατέρα τοῦ ἀσθενοῦς ὅτι ὁ υἱός του ὑγιαίνει, ὁ δὲ πατὴρ ἰδὼν τὸν συγγενῆ του εἰσερχόμενον εἰς τὴν θύραν τοῦ Ναοῦ καὶ νομίσας ὅτι ὁ υἱός του ἀπέθανεν, ἔκλαιεν ἀπαρηγόρητα· ἀφοῦ ὅμως ἐβεβαιώθη ὅτι ζῇ καὶ ὑγιαίνει ὁ υἱός του ἐδόξασε τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον καὶ ἐπανῆλθεν εἰς τὸν οἶκόν του, ὅπου ἀφιχθεὶς ἠρώτησε τὸν υἱόν του, λέγων· Τί ἔχεις, Μελέτιέ μου; ὁ δὲ παῖς ἀπεκρίνατο ὅτι δὲν ἠμπορεῖ. Τότε ὁ πατὴρ τῷ λέγει· Δός μου τὰς χεῖράς σου· ὁ δὲ παῖς ἔδωκεν εἰς τὸν πατέρα του τὴν δεξιάν του χεῖρα, ἐπειδὴ ἡ ἀριστερὰ ἦτο κρατημένη καὶ παράλυτος· ὅθεν ὁ πατὴρ ἐδεήθη πάλιν μετὰ δακρύων εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον ὑπὲρ τῆς τελείας ἀναρρώσεως τοῦ τέκνου του, καὶ ὢ τοῦ θαύματος! ὁ παῖς ἔδωκεν ἀμέσως καὶ τὴν ἀριστερὰν αὐτοῦ χεῖρα εἰς τὸν πατέρα του, διότι ἀποκατέστη ὑγιὴς καθ᾿ ὁλοκληρίαν ὡς καὶ πρότερον.

ΘΑΥΜΑ 2ον.

Τῷ 1884 γυνή τις πάσχουσα τὰς φρένας ὀνόματι Εὐδοκία Ν. Φιφλῆ, ἐκ τοῦ χωρίου Χάρακα τοῦ Ζόρακος, ἐλθοῦσα ἐν Μονεμβασίᾳ περιήρχετο τὴν πόλιν φωνάζουσα καὶ χειρονομοῦσα δαιμονιωδῶς. Εἰς τὸν Ναὸν τῆς Ἀειπαρθένου καὶ θαυματουργοῦ Παναγίας Χρυσαφιτίσσης κατὰ τὴν ἑσπέραν ἐκείνην τῆς ἑορτῆς τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς ἐκ παραδόσεως γίνεται κατανυκτικὴ ὁλονυκτία. Ἦτο ἡ ὥρα 10 τῆς νυκτός, ὅτε ἡ ἐν λόγῳ παράφρων εἰσῆλθεν εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν ἀπροόπτως. Ἰδοῦσαι ταύτην αἱ τὴν ὁλονυκτίαν ποιοῦσαι γυναῖκες ἐφοβήθησαν σφόδρα, ἡ παράφρων γυνὴ μετὰ χειρονομιῶν διηυθύνθη πρὸ τῆς θαυματουργοῦ Εἰκόνος τῆς Παναγίας κρατοῦσα εἰς τὴν χεῖρά της τεμάχιον ἄρτου καὶ ἐπλησίασεν αὐτὸ εἰς τὸ πρόσωπον τῆς θαυματουργοῦ Εἰκόνος λέγουσα· «φάγε ψωμὶ καὶ Σὺ μάννα μου». Τὴ στιγμὴ ἐκείνην, ὢ τοῦ θαύματος! ἡ Εἰκὼν μετὰ τοῦ θρόνου της ἐκινήθη καὶ τὰ χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ ἀφιερώματα ἀλληλοσυνεκρούσθησαν, ἡ δὲ φρενοβλαβὴς πεσοῦσα εἰς τὰ γόνατα τῆς θαυματουργοῦ Εἰκόνος προσηύχετο μέχρι πρωίας θεραπευθεῖσα.

ΘΑΥΜΑ 3ον.

Ὁμοίως τῷ 1886 σωτήριον ἔτος ἦλθεν ἐκ τοῦ χωρίου Καταβόθρα τοῦ Ἀσωποῦ εἷς ὀνόματι Κυριᾶκος Δημότσης πάσχων ἐπίσης τὰς φρένας, κατὰ τὴν Ἑορτὴν δὲ τῆς Εἰκόνος, τῇ Δευτέρα τοῦ Θωμᾶ, ἐλθὼν ἐν τῷ Ναῷ τῆς Χρυσαφιτίσσης, ἐθεραπεύθη τελείως.

ΘΑΥΜΑ 4ον.

Ὁμοίως τῷ 1884 γυνή τις ὀνόματι Καλομοῖρα Σεμπέπου, ἐκ Λυρῶν τῆς Μονεμβασίας, πάσχουσα τὰς φρένας ἐθεραπεύθη, μετὰ δὲ τὴν θεραπείαν της μετέβη εἰς τὸ ἐν Κυθήροις Μοναστήριον τῆς Μυρτιδιωτίσσης καὶ ἐγένετο μοναχή.

ΘΑΥΜΑ 5ον.

Ἀγαρηνός τις ἔχων οἰκίαν πλησίον τοῦ Ναοῦ τῆς Χρυσαφιτίσσης ἀπεφάσισε νὰ ἐκτείνῃ αὐτήν· ὅθεν ἐσκέφθη νὰ χαλάσῃ τὰ κατηχούμενα τοῦ Ναοῦ, ὅπερ καὶ ἔπραξε, κτίσας μάλιστα καὶ λουτρὸν πρὸς τὸ μέρος τῶν κατηχουμένων, διὰ νὰ πλύνηται αὐτός, αἱ γυναῖκες καὶ τὰ τέκνα του κατὰ τὴν συνήθειαν τῶν Τούρκων. Ἀλλ᾿ ἀκούσατε, ἀδελφοὶ Χριστιανοί, καὶ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τὸ θαῦμα! Ὅσα τέκνα εἶχεν ὁ εἰρημένος Ἀγαρηνός, ἀπέθανον ὅλα, ὡς καὶ ὅσα ἐγεννοῦσε καὶ κατόπιν ἀπεβίωσεν ἄτεκνος. Εἰς αὐτὸ τὸ λουτρὸν προσέτι, ὅστις ἐπήγαινε νὰ λουσθῇ, ἔβλεπεν μία γυναῖκα ἡ ὁποία ἀπειλοῦσε ὅτι θὰ πνίξῃ αὐτόν· ἕνεκα τούτου οἱ ἄνθρωποι φοβούμενοι δὲν ἐκατοίκησαν εἰς τὴν οἰκίαν αὐτήν, οὐδέποτε Χριστιανοὶ ἢ Τοῦρκοι ἔκτοτε οὔτε ἐτολμοῦσαν κἂν καὶ νὰ οὐρήσουν ὄχι ἐντὸς τοῦ Ναοῦ, ἀλλ᾿ ἐκτὸς τοῦ Ναοῦ αὐτοῦ, διότι ἢ θὰ ἐχωλαίνετο, ἢ θὰ ἐτυφλώνετο, ἢ ἄλλο τι κακὸν θὰ ὑπέφερε, καὶ τὸ θαυμασιώτερον, δὲν θὰ ἰατρεύετο ἐκ τοῦ κακοῦ, ἂν δὲν προσεκάλει ἱερέα τινα νὰ ψάλλῃ παράκλησιν εἰς τὸν Ναὸν τῆς Χρυσαφιτίσσης· ὅσοι δὲ Τοῦρκοι ἦσαν γείτονες τοῦ Ναοῦ τούτου φοβούμενοι μὴ πάθωσι κακόν τι ἐπρόσφερον κατὰ πᾶν Σάββατον θυμίαμα εἰς αὐτόν· πολλοὶ Τοῦρκοι καὶ Τούρκισσαι ἀφιέρωσαν πολλάκις εἰς τὸν Ναὸν τοῦτον χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ ἀναθήματα ἀφ᾿ οὗ ἐλάμβανον τὴν ὑγείαν των διὰ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Χρυσαφιτίσσης. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω δύνασθε νὰ καταλάβητε τὰ ἄπειρα θαύματα τὰ ὁποῖα ἐξετέλεσεν ἡ Πανάμωμος Δέσποινα Θεοτόκος εἰς τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους, ἐπικαλουμένους τὴν ἀντίληψην καὶ προστασίαν διὰ τῆς θείας Εἰκόνος αὐτῆς, τῆς ἐπονομαζομένης Χρυσαφιτίσσης, πρὸς δόξαν καὶ τιμὴν αὐτῆς. Ἦς ταῖς Ἁγίαις Πρεσβείαις Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

Παναγία η Γαλακτοτροφούσα ( Ιερά Μονή Χιλανδαρίου)

Παναγία η Γαλακτοτροφούσα ( Ιερά Μονή Χιλανδαρίου),(3 Ιουλίου)…και άλλες εικόνες που παρουσιάζουν την Παναγία ως Γαλακτοτροφούσα.

Πρόκειται για εικόνα του 1784 με εντελώς ασυνήθιστο θέμα!

 panagia galaktotrofousaΟι εικόνες της Παναγίας Γαλακτοτροφούσας  παρουσιάζουν τη Θεοτόκο να κρατάει στην αγκαλιά της τον νεογέννητο Χριστό και να Τον τρέφει με το γάλα της (να Τον θηλάζει). Για τον λόγο αυτό, οι εικόνες αυτές είναι πολύ αγαπητές στις νέες μητέρες και ιδιαίτερα σε όσες θηλάζουν. 
 Παρατηρείστε, ότι το στήθος τής Παναγίας παρουσιάζεται σαν κολλημένο στον δεξιό της ώμο, ο δε Ιησούς δεν έχει χαρακτηριστικά θηλάζοντος βρέφους, αλλά μικρού παιδιού!
Η Σύναξή της εορτάζεται
12 Ιανουαρίου και 3 Ιουλίου

Λίγα λόγια για την Εικόνα

Ο εικονιστικός τύπος της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας είναι αξιόλογος, ευρέως γνωστός και λίαν αγαπητός, στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ο προικισμένος αγιογράφος που τον δημιούργησε (τον τύπο) τον εμπνεύστηκε από την ευαγγελική διήγηση της Γέννησης του Χριστού (Ματθ. β΄ 1-15, Λουκ. β΄ 1-20) και από το ευαγγελικό εδάφιο: «Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας» (Λουκ. ια΄ 27).
Η σημαντικότερη απ’ τις υπάρχουσες εικόνες της Παναγίας Γαλακτοτροφούσας βρίσκεται στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους.
Η εικόνα αυτή αγιογραφήθηκε στην Παλαιστίνη και ανήκε αρχικώς στη Λαύρα του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου.
Επάνω της είναι γραμμένο το ομοθεματικό της τροπάριο: «Χρυσοπλοκώτατε πύργε και δωδεκάτειχε πόλις, ηλιοστάλακτε θρόνε καθέδρα του βασιλέως, ακατανόητον θαύμα πώς γαλουχείς τον Δεσπότη;».

Ιστορικό της Εικόνα αυτής

panagia galaktotrofousa (2)Η εικόνα της, πάντα σύμφωνα με προφορικές παραδόσεις που βρίσκονται στη Ιερά Μονή Χιλιανδαρίου, βρισκόταν στη Λαύρα του Όσιου Σάββα του Ηγιασμένου.
Πριν πεθάνει ο Όσιος Σάββας είπε σ’ αυτούς που ήταν γύρω από το κρεβάτι του, ότι κάποτε θα επισκεφθεί τη Λαύρα κάποιο βασιλοπαίδι, Σάββας ονομαζόμενος και αυτός. Να του δοθεί λοιπόν η εικόνα της Παναγίας Γαλακτοτροφούσης σαν ευλογία.
Γεγονός που έγινε τον 13ο αιώνα, όταν τη Λαύρα επισκέφθηκε ο Άγιος Σάββας ο Σέρβος (Αρχιεπίσκοπος Σερβίας), κτήτορας της Ιεράς Μονής Χιλιανδαρίου του Αγίου Όρους. Αυτός μετέφερε την αγία αυτή εικόνα στο Άγιο Όρος, και συγκεκριμένα στη μονή την οποία ο ίδιος ίδρυσε.
Ο νέος Σάββας την αφιέρωσε στο σερβικό Κελλί των Καρυών «Τυπικαριό», όπου ο ίδιος συχνά διέμενε και όπου υπάρχει μέχρι σήμερα τοποθετημένη στο τέμπλο στα δεξιά της Ωραίας Πύλης, δηλαδή στη θέση της εικόνας του Χριστού, η οποία βρίσκεται στα αριστερά αντίθετα με την επικρατούσα συνήθεια.

Τροπάριο του Ακάθιστου Ύμνου,
αναφερόμενο στη Θεοτόκο ως Γαλακτοτροφούσα

Κείμενο

Νηδύϊ τὸν Λόγον ὑπεδέξω, τὸν πάντα βαστάζοντα ἐβάστασας· γάλακτι ἐξέθρεψας, νεύματι τὸν τρέφοντα, τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, Ἁγνή, ᾧ ψάλλομεν· Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Σε νεοελληνική απόδοση:
Στην κοιλιά σου δέχθηκες τον Λόγο, και κράτησες αυτόν που κρατάει τα πάντα. Με το γάλα έθρεψες αυτόν που μ’ ένα του νεύμα τρέφει όλη την οικουμένη. Σ’ αυτόν ψάλλουμε «Τα έργα ας υμνούν τον Κύριο κι ας τον ανυψώνουν σε όλους τους αιώνες».


Θεοτοκίον (Γαλακτοτροφούσης)

Φέρεις τον τα πάντα φέροντα, και γαλουχείς τον πάσι τροφήν παρέχοντα μέγα και φρικτόν το υπέρ νου σου μυστήριον, κιβωτέ του σεπτού αγιάσματος, Παρθένε Θεοτόκε όθεν σε πίστει μακαρίζομεν.


Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης

Τὴν θείαν σου Εἰκόνα ὡς τῆς δόξης σου σκήνωμα, Γαλακτοτροφοῦσα Παρθένε, προσκυνοῦντες δοξάζομεν· ἐκ ταύτης γὰρ πηγάζεις μυστικῶς, τὸ γάλα τῶν ἀΰλων δωρεῶν, καὶ ἐκτρέφεις τὰς καρδίας καὶ τὰς ψυχάς, τῶν πίστει ἐκβοώντων σοι· δόξα τοῖς μεγαλείοις σου Ἁγνή, δόξα τοῖς θαυμασίοις σου, δόξα τῇ πρὸς ἡμᾶς σου ἀφάτῳ χρηστότητι.


Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὴν ἐν πρεσβείαις

Τὴν μητρικῶς θηλάζουσαν ὥσπερ βρέφος, τὸν ἐξ αὐτῆς ἀνερμηνεύτως γεννηθέντα, τὴν μόνην Θεοτόκον ὑμνήσωμεν, τὴν γαλακτοτροφοῦσαν Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν· πολλῶν γὰρ κινδύνων ἡμᾶς ῥύεται.


Μεγαλυνάριον

Γαλακτοτροφούσης τὴν ἱεράν, καὶ σεπτὴν Εἰκόνα, προσκυνήσωμεν ἀδελφοί· χάριν γὰρ βλυσταίνει, ἀρρήτου συμπαθείας, καὶ θάλπει τὰς καρδίας, καὶ τὰς ψυχὰς ἡμῶν.


Δημοσίευση: 03/07/2013, Πηγές: xristianosinagiounikolaoutouneou
Επιμέλεια: Συντακτική Ομάδα ΜΘ
Πηγή: http://www.mitrikosthilasmos.com/2013/07/Panagia-i-galaktotrofousa.html#ixzz2Y3HzTQf2
************************************************
χελανδάρι
  Στην παράσταση αυτή, η Παναγία, με μελαγχολικό πρόσωπο, εμφανίζεται όρθια ή καθισμένη σε ένα σκαμπό ή θρόνο, κρατώντας τον Ιησού παιδάκι στην αγκαλιά της και προσφέροντάς του το στήθος της προς θηλασμό. Η Παναγία και ο Ιησούς βρίσκονται σε ένα εσωτερικό ή εξωτερικό χώρο και μερικές φορές εικονίζεται ψηλά και ουράνιος χορός αγγέλων. Σε παλαιότερες εικόνες ο Ιησούς κρατά το στήθος της Παναγίας με το χέρι του, ενώ σε νεώτερες είναι η Παναγία που τού το προσφέρει. Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι το στήθος της Παναγίας παρουσιάζεται κολλημένο στον ώμο της, ο δε Ιησούς δεν έχει χαρακτηριστικά θηλάζοντος βρέφους, αλλά μικρού παιδιού.
προφήτου ηλιού 
Η επιγραφή στο κάτω μέρος λέει:
Αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας της Θεοτόκου Γαλακτοτροφούσης
που βρίσκεται στη ρωσική σκήτη του Προφήτου Ηλιού στον Άθωνα
.
Πολύ διαδεδομένη είναι και η εικόνα στη Ρωσία, όπου η Παναγία και ο Ιησούς εικονίζονται σε ένα κήπο ή όαση με δένδρα, μάλλον φοίνικες, υπονοώντας προφανώς τη φυγή στην Αίγυπτο και την διαμονή τους εκεί.
1 (7)
.
1 (8)
.
2
 .
2 (1)
 .
1 (7)
 .
Όπως υποστηρίζεται από τους ειδικούς, η παλαιότερη παράσταση αυτού του θέματος βρίσκεται στην κατακόμβη της Πρίσκιλλας και ανάγεται στον 2οαιώνα.
 catacomb-of-priscilla
Η εικόνα είναι βέβαια και ένα ισχυρό οπτικό επιχείρημα εναντίον των μονοφυσιτών, των μη  αποδεχόντων την ανθρώπινη φύση του Ιησού Χριστού, αλλά και εναντίον όλων εκείνων που θεωρούσαν σκάνδαλο την ενανθρώπηση του Θεού.
Το μυστήριο της ενανθρωπήσεως. Ο παντοδύναμος αιώνιος Θεός, η ίδια η Ζωή, ενσαρκώνεται σε ένα παιδί, ανίσχυρο και αδύναμο από τη φύση του, που επαφίεται πλήρως και εντελώς στην Θεοτόκο για την ανάπτυξη και την διατήρησή του στη ζωή.
.
1 (9)
Η μελαγχολία του θηλασμού στην εικόνα προοράται τον θρήνο της Σταύρωσης και της Ταφής.
Είναι το γάλα της Θεοτόκου που θα σχηματίσει το ρέον αίμα του εσταυρωμένου Ιησού.
***********************************************************************************************
  Υπάρχουν πολλοί τύποι εικόνων που απεικονίζουν την Παναγία ως Γαλακτοτροφούσα.
mlekopitatelniza
mlekopitatelniza
174431
1 (4)
Γαλακτοτροφούσα της Κύπρου, 16ος αιών.
Γαλακτοτροφούσα της Κύπρου,
16ος αιών.
Εικόνα έτους 1784
Εικόνα έτους 1784
 Σύγχρονή εικόνα Γαλακτοτροφούσας
Σύγχρονή εικόνα Γαλακτοτροφούσας
Κάποιες από τις  εικόνες βρήκαμε στο:http://fos-kastoria.blogspot.gr/2011/12/blog-post_16.html
*****************************
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΓΑΛΑΚΤΟΤΡΟΦΟΥΣΑΣ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΚΥΘΡΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ 
(ένα συγκινητικό θαύμα της Παναγίας :έδωσε γάλα σε Τουρκάλα που υιοθέτησε μωρό!)
Το Παλαίκυθρο είναι τουρκοκρατούμενο χωριό της επαρχίας Λευκωσίας το οποίο καταλήφθηκε με τη δεύτερη εισβολή των Τούρκων στις 16 Αυγούστου 1974. Πριν την εισβολή στο χωριό κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι.
Η Γαλακτοτροφούσα βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και η εικόνα αυτή της Παναγίας ήταν ιδιαίτερα θαυματουργή σε περιπτώσεις γυναικών που δεν είχαν γάλα να θηλάσουν τα παιδιά τους.
Αξιοσημείωτο είναι το θαύμα της Παναγίας σε μια Τουρκάλα η οποία είχε υιοθετήσει ένα βρέφος και όπως ήταν φυσικό αφού δεν είχε προηγηθεί τοκετός, δεν είχε γάλα να το θηλάσει. Παρακάλεσε, τότε, θερμά την Παναγία να αποκτήσει γάλα για να θηλάσει το παιδάκι ώστε να μην πεθάνει από την πείνα αφού τόσο τα έτοιμα γάλατα όσο και οι παιδικές τροφές ήταν ανύπαρκτα εκείνη την εποχή.
Η Παναγία εισάκουσε το αίτημα της βραβεύοντας την πίστη και την ανιδιοτελή αγάπη της για το βρέφος. (Μαρτυρία Π. Αναστασίου)
http://users.sch.gr/aiasgr/Theotokos_Maria/Istorikes_eikones/Panagia_h_Galaktotrofousa.htm

Η Παναγία η Γαλακτοτροφούσα ας είναι βοηθός σε όλες τις νέες μανούλες που  θηλάζουν τα παιδιά τους!

 ***************
Σχετικά άρθρα:

ΜΗΤΡΙΚΟΣ ΘΗΛΑΣΜΟΣ-η ανεκτίμητη αξία του (αφιέρωμα)

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

Η δόξα του Θαβώρ-Η θαυμαστή εμφάνιση της Αγίας Νεφέλης

Η δόξα του Θαβώρ-Η θαυμαστή εμφάνιση της Αγίας Νεφέλης

metamorfosi (1)

-Oμιλία του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

-Η θαυμαστή εμφάνιση της Αγίας Νεφέλης στο Όρος Θαβώρ

-Λόγος Στη Μεταμόρφωση Του Σωτήρος – Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

-ἐκπομπὴ τοῦ πατρὸς Ἀνδρέα Κονάνου γιὰ τὴν Μεταμόρφωση 

τραγούδι γιὰ τὴν Μεταμόρφωση. (Φύλλα ψυχῆς ὀρθάνοιχτά) 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αποσπάσματα από ομιλία του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού για τη μεγάλη εορτή της Μεταμόρφωσης του Κυρίου μας. Πλούσια σε θεολογικά νοήματα και λογοτεχνική χάρη μάς αποκαλύπτουν πτυχές του γεγονότος της Μεταμορφώσεως που ίσως δεν έχουμε προσέξει.

“Σήμερα έχουμε εμπρός μας την άβυσσο του απροσίτου θείου φωτός. Σήμερα η άπειρη έκχυση της θείας λάμψεως στο όρος Θαβώρ γίνεται θεατή από τους Αποστόλους. Σήμερα γίνεται γνωστός ως Κύριος της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης ο Ιησούς Χριστός, αυτό το πρόσωπο και όνομα που μου είναι πολύ

αγαπητό, το γλυκύτατο πραγματικά και πολύ ποθητό, το οποίο υπερβαίνει κάθε έννοια γλυκύτητος. Σήμερα ο μέγας ηγέτης της Παλαιάς Διαθήκης Μωυσής, ο θείος νομοθέτης, στο όρος Θαβώρ εμφανίζεται και στέκεται σαν δούλος προς τον Κύριό του εμπρός στον Νομοδότη Χριστό… Σήμερα στον παρθένο μαθητή (Ιωάννη) της Καινής Διαθήκης ο παρθένος προφήτης της Παλαιάς (Ηλίας) κηρύττει και αναγγέλει ως Κύριο τον Παρθένο (Χριστό) που γεννήθηκε εκ της Παρθένου (Μαρίας)…

.

Τώρα έγιναν ορατά αυτά που ήταν αθέατα από τα ανθρώπινα μάτια, ένα σώμα χοϊκό ακτινοβολεί θεϊκή λαμπρότητα, ένα σώμα θνητό αναβλύζει δόξα (λάμψη) θεότητος… Ω, τι θαύμα είναι αυτό που υπερβαίνει κάθε διάνοια! Δεν ήλθε από έξω αυτή η λάμψη και ενώθηκε με αυτό το σώμα, αλλ’επήγασε από μέσα, από την υπέρθεη θεότητα, η οποία κατά τρόπο ανέκφραστο ήταν ενωμένη με αυτό κατά την υπόσταση του Υιού και Λόγου του Θεού…

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος (φωτογραφία του Jim Forest)

Τώρα το όρος Θαβώρ χαίρεται πολύ και ευφραίνεται αυτό το άγιο και θεϊκό όρος, καθόλου λιγότερο με τη δόξα και λαμπρότητά του από όσο ευφραίνεται επάξια με την ύψωσή του στα ύψη του ουρανού. Διότι συναγωνίζεται κατά κάποιον τρόπο ως προς τη χάρη με τον ουρανό. Διότι σ’ εκείνον (στον ουρανό) οι άγγελοι δεν έχουν το σθένος να κρατήσουν το βλέμμα τους προς Αυτόν, το Θεό, αχαμήλωτο. Ενώ σ’ αυτό το όρος οι πρόκριτοι των Αποστόλων (οι τρεις μαθητές) Τον βλέπουν να αστράφτει με τη βασιλική Του δόξα. Σ’ αυτό το όρος βεβαιώνεται η Ανάσταση των νεκρών και αναδεικνύεται ο Χριστός Κύριος νεκρών και ζώντων, παρουσιάζοντας δίπλα του από τους νεκρούς τον Μωυσή, και φέρνοντας ως μάρτυρα και τον Ηλία, που δεν πέθανε αλλ’ αναλήφθηκε και ζει…

.

Στο όρος λοιπόν Θαβώρ, μεταμορφώνεται εμπρός στους μαθητές Εκείνος που είναι πάντοτε δοξασμένος με την ίδια δόξα και λάμπει με την αστραπή της θεότητος… Μεταμορφώνεται λοιπόν, όχι με το να λάβει κάτι που δεν ήταν, αλλά παρουσιάζοντας καθαρά αυτό που ήταν στους αγαπητούς μαθητές του, ανοίγοντας τα μάτια τους και ικανώνοντάς τους να βλέπουν, ενώ ήταν τυφλοί πνευματικώς. Αυτό σημαίνει η φράση «μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών». Μένοντας δηλαδή ο ίδιος ως προς την ταυτότητά του (χωρίς να υποστεί καμιά ουσιαστική αλλαγή) φαίνεται τώρα στους μαθητές διαφορετικός από ό,τι φαινόταν προηγουμένως…

Αποσπάσματα ομιλίας στη Μεταμόρφωση του Κυρίου του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, ΕΠΕ 9, σελ. 12, 14, 16, 38.
πηγή

Η θαυμαστή εμφάνιση της Αγίας Νεφέλης στο Όρος Θαβώρ

agianefelithavor

Κατά την τέλεση της Μεγάλης Εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, που γίνεται κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου στην Ιερά Μονή του Θαβωρίου Όρους της Γαλιλαίας, συμβαίνει ένα θαυμαστό γεγονός κατά το οποίο καλύπτεται και επισκιάζεται το Θαβώριο Όρος από μια φωτεινή Νεφέλη. Το φαινόμενο αυτό είναι ορατό και διαβεβαιώνεται από πλήθη πιστών Ορθοδόξων προσκυνητών οι οποίοι μετά την ολονύκτια αγρυπνία και το πέρας της Θείας Λειτουργίας, βγαίνουν στον περίβολο της αυλής προσευχόμενοι ψάλλοντας ύμνους…

Και ενώ ο καιρός είναι αίθριος, έρχεται στις 4 η ώρα το πρωί μια φωτεινή Νεφέλη που συνεχώς πυκνώνει, καλύπτοντας το Θαβώριο Όρος και την Ιερά Μονή, λάμποντας ολοένα και περισσότερο, εκπέμποντας ένα Θείο Φως που έχει ευωδιάζον ερυθροκυανόλευκο χρώμα!!! Όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά στους έκπληκτους προσκυνητές που συγκινημένοι δέονται καθώς η Αγία Νεφέλη καταλάμπουσα από το Θείο Φως, βεβαιεί την Παρουσία του Θεού κινούμενη, καλύπτοντας και φωτίζοντας τους πάντες και τα πάντα ως μεγίστη Ευλογία και Αγιασμό.

Εν συνεχεία και ενώ συνεχίζονται οι δεήσεις και οι δοξολογίες, η Αγία Νεφέλη σταδιακά απομακρύνεται αποσυρόμενη από το Θαβώριο Όρος, δίδοντας όπως και το Άγιο Φως της Αναστάσεως που βγαίνει από τον Πανάγιο Τάφο, μια αδιαμφισβήτητη πιστοποίηση και χαρά για την Αλήθεια της Ορθοδόξου πίστεως.

******************************************************************************************************

Λόγος Στη Μεταμόρφωση Του Σωτήρος – Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Η μεγάλη γιορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας δίνει την αφορμή να θυμηθούμε τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού:

«Ου πιστεύεις ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί εστι; τα ρήματα α εγώ λαλώ υμίν, απ” εμαυτού ου λαλώ. ο δε πατήρ ο εν εμοί μένων αυτός ποιεί τα έργα. Πιστεύετέ μοι ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί. ει δε μη, διά τα έργα αυτά πιστεύετέ μοι» (Ιωάν. 14, 10-11).
Μεγάλα και αμέτρητα ήταν τα θαύματα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: με ένα μόνο λόγο του ανέστησε την κόρη του Ιαείρου, του αρχισυναγώγου, τον γιο της χήρας της Ναΐν, ακόμα και τον Λάζαρο, ο οποίος ήταν στον τάφο τέσσερεις ολόκληρες ημέρες. Με ένα λόγο του μόνο επιτίμησε τους ανέμους και τα κύματα της λίμνης Γεννησαρέτ και έγινε απόλυτη γαλήνη. Με πέντε ψωμιά και δύο ψάρια χόρτασε πέντε χιλιάδες ανθρώπους, χωρίς γυναίκες και παιδιά, και με τέσσερα ψωμιά τέσσερεις χιλιάδες.
Ας θυμηθούμε πως κάθε μέρα θεράπευε τους ασθενείς, γιατρεύοντας κάθε είδους ασθένεια, έδιωχνε τα πονηρά πνεύματα από τους δαιμονιζομένους. Πως ξαναέδινε την όραση στους τυφλούς και την ακοή στους κουφούς με ένα μόνο άγγιγμά του. Δεν φτάνουν αυτά;
Όλα αυτά όμως δεν ήταν αρκετά για τους ανθρώπους οι οποίοι τον ζήλευαν, για τους ανθρώπους για τους οποίους ο μέγας προφήτης Ησαΐας είπε:
«Ακοή ακούσετε και ου συνήτε, και βλέποντες βλέψετε και ου μη ίδητε. επαχύνθη γαρ η καρδία του λαού τούτου, και τοις ωσί βαρέως ήκουσαν, και τους οφθαλμούς αυτών εκάμμυσαν, μήποτε ίδωσι τοις οφθαλμοίς και τοις ωσίν ακούσωσι και τη καρδία συνώσι και επιστρέψωσι, και ιάσομαι αυτούς» (Ματθ. 13, 14-15).
Σε όλα αυτά, τα οποία όμως δεν ήταν αρκετά για τους βαρήκοους ανθρώπους και με τα συσκοτισμένα μάτια, πρόσθεσε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός το μέγα θαύμα της Μεταμορφώσεώς Του στο όρος Θαβώρ. Σ” αυτόν, που έλαμψε με ένα εκθαμβωτικό θείο φως, εμφανίστηκαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, ο Μωυσής και ο Ηλίας και προσκύνησαν τον δημιουργό του νόμου. Με φόβο και τρόμο έβλεπαν το θαυμαστό αυτό θέαμα οι εκλεκτοί απόστολοι Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης. Και μετά από τη νεφέλη, που τους σκέπασε, ακούστηκε η φωνή του Θεού:
«Ούτος εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα. αυτού ακούετε» (Ματθ. 17, 5).
Οι άγιοι απόστολοι κήρυξαν σ” όλο τον κόσμο, ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι «αληθώς, του Πατρός το απαύγασμα».
Ο κόσμος ολόκληρος, όταν το άκουσε, θα έπρεπε να γονατίσει μπροστά στον Κύριο Ιησού Χριστό και να προσκυνήσει τον Αληθινό Υιό του Θεού.
Θα έπρεπε η εμφάνιση στο Θαβώρ των δύο πιο μεγάλων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης και η προσκύνηση του Κυρίου Ιησού Χριστού κατά την μεταμόρφωσή του, να κλείσει για πάντα τα βδελυρά χείλη των γραμματέων και των φαρισαίων, οι οποίοι μισούσαν τον Κύριο Ιησού και τον θεωρούσαν παραβάτη του νόμου του Μωυσή. Αλλά και μέχρι σήμερα δεν πιστεύουν οι Εβραίοι ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας.
Όχι μόνο οι Εβραίοι δεν τον πιστεύουν, αλλά και για πολλούς χριστιανούς όλο και περισσότερο θαμπώνει το θείο φως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ακόμα μικρότερο γίνεται το μικρό ποίμνιο του Χριστού για το οποίο το θείο φως του Χριστού λάμπει με την ίδια δύναμη με την οποίαν έλαμψε στους αποστόλους Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη τότε στο όρος Θαβώρ.
Όμως να μην απελπιζόμαστε, επειδή ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είπε:
«Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον. ότι ευδόκησεν ο πατήρ υμών δούναι υμίν την βασιλείαν» (Λκ. 12, 32).
Η απιστία μεταξύ των λαών έλαβε ανησυχητικές διαστάσεις και το φως του Χριστού επισκιάστηκε από το σκοτεινό νέφος της αθεΐας. Σήμερα πιο συχνά από ποτέ ενθυμούμαστε το φοβερό λόγο του Χριστού:
«Πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;» (Λκ. 18, 8).
Να μην απελπιζόμαστε όμως, επειδή Εκείνος, λέγοντας για τα σημεία της δευτέρας παρουσίας του, είπε:
«Αρχομένων δε τούτων γίνεσθαι ανακύψατε και επάρατε τας κεφάλας υμών, διότι εγγίζει η απολύτρωσις υ­μών» (Λκ. 21, 28).
Να είναι, λοιπόν, η ζωή σας τέτοια ώστε την φοβερή ημέρα της Κρίσεως να μπορέσουμε να σηκώσουμε το κεφάλι μας και όχι να το σκύψουμε βαθειά απελπισμένοι. Αμήν.
1956
Από το http://www.impantokratoros.gr/09A71713.el.aspx
********************************************************************************************************
Ἀκοῦστε τὴν ἐπίκαιρη ἐκπομπὴ τοῦ πατρὸς Ἀνδρέα Κονάνου γιὰ τὴν Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, πατώντας ἐδῶ. 
Ἡ ὁμιλία προέρχεται ἀπὸ τὴν Πειραϊκή Ἐκκλησία καὶ τὴνἐκπομπὴ «Ἀθέατα Περάσματα».
Ὅλες τὶς ἐκπομπὲς τοῦ πατρὸς μπορεῖτε νὰ τὶς ἀκούσετε ἐδῶ.
********************************************************************************************************
Metamorphosi Tsiamouli
Metamorphosi Tsiamouli
Δεῖτε καὶ ἀκοῦστε ἕνα πολὺ ὡραῖο τραγούδι γιὰ τὴν Μεταμόρφωση. (Φύλλα ψυχῆς ὀρθάνοιχτά) τοῦ Χρίστου Τσιαμούλη ἀπὸ τὸ CD «Δωδεκάορτο». Συναυλία στὸ Μέγαρο Μουσικῆς.
Τραγούδι: Γιάννης Χαρούλης.  Στίχοι: Ἄρης Ἀποστολόπουλος. 

Πρωὶ στὸ Μέγα Σπήλαιο πρωτάκουσα τ’ ἀηδόνι

κι ἔτρεχε γάργαρο νερὸ στῆς Ζαχλοροὺς τὸ ρέμα

κι εἶδα στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ πῶς σβήνουνε οἱ πόνοι…

κι αὐτῆς τῆς μίζερης ζωῆς ξανὰ τὸ μέγα ψέμα

Κι ἄλλη φορᾶ χαράματα μὲ πιάσανε τὰ κλάματα στὸ ἄκουσμα τῆς μέρας

κι ἦρθε τὸ φῶς καὶ φίλησε τὸ δάκρυ μου ποῦ κύλησε καὶ χαΐδεψε ὁ ἀέρας.

Εἶδα στὸ γιόμα νὰ πετάει ἀητὸς τῶν Μετεώρων

ἀπ’ τὰ ψηλὰ πιὸ ἀψηλὰ γιὰ τοῦ Θεοῦ τὰ μέρη κι ἤπια του Μύστη τὸ νερὸ-πηγὲς τῶν θείων δώρων

ἀπ’ τοῦ Χριστοῦ τὸν ὀμφαλό, τῆς Παναγιᾶς τὸ χέρι.

Κι ἄλλη φορᾶ μεσάνυχτα – φύλλα ψυχῆς ὀρθάνοιχτα- στὴ λάμψη τῶν κειμένων

κοινώνησα τὸ εἶναι Σου -δίνε μου νέκταρ, δίνε μου-

στὸ φῶς τῶν Φωτισμένων.

Οι Έλληνες αντέχουμε…και αυτό είναι θαύμα της Παναγίας! platytera-ellada

Οι Έλληνες αντέχουμε…και αυτό είναι θαύμα της Παναγίας!

platytera-ellada

Οι Παρακλήσεις της Παναγίας στους ναούς μας για φέτος τελείωσαν. Η προσφυγή μας όμως στη Χάρη Της συνεχίζει. Και η αντοχή του λαού χαρακτηρίζεται ως θαύμα της Μητέρας μας…Ας κρατήσουμε την καλή συνήθεια να διαβάζουμε καθημερινά την Παράκληση Της , τους Χαιρετισμούς Της…έστω και ένα τμήμα τους…Γιατί “κανένας που προσφεύγει σε Εσένα δεν θα φύγει ντροπιασμένος, αλλά θα λάβει απάντηση στο αίτημά του, προς το συμφέρον του”…

«Σκέπτομαι, σαν θεολόγος και σαν επίσκοπος, προσπαθώ να ερμηνεύσω πως στέκεται αυτός ο κόσμος; Πώς κρατάει ακόμα η Ελλάδα, μέσα σ΄αυτήν την παγκόσμια θύελλα; Η κρίση δεν είναι μόνο Ελλαδική και απέξω μας ήλθε, αλλά και βασανιζόμαστε μαζί με όλο τον κόσμο.Όμως αυτός ο λαός αντέχει και ιδίως οι πιο αδύνατοι. 

Αυτό είναι θαύμα της Παναγίας αγαπητοί μου. Δεν πρέπει να το λησμονούμε και εύχομαι επειδή σε δυο μέρες ολοκληρώνεται η προσευχή μας, να μας ανταποδώσει η Παναγία μας με την χάρη της με τις πρεσβείες, που είναι κοντά μας, συμμετέχει στα προβλήματα και μας ενισχύει να συνεχίσουμε γιατί είναι ο σωστός δρόμος. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την καταφυγή στα υπεράνθρωπα. Τα ανθρώπινα είναι λίγα και αδύνατα και βλέπουμε πως με πολύ δυσκολία βγαίνουν πέρα.

Σας εύχομαι να συνεχίσετε τις ικεσίες Σας και την καταφυγή Σας προς την Θεοτόκο Μαρία, όπως μας μαθαίνει η Εκκλησία, και για τα προσωπικά προβλήματα και τις στεναχώριες και για τα γενικότερα θέματα της πατρίδας μας και της Εκκλησίας μας».

(Με παρουσία του Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου, ψάλθηκε η προτελευταία παράκληση στον ναό της Αγίας Μαρίνης Ηλιουπόλεως, το απόγευμα της Δευτέρας 12 Αυγούστου 2013.Ο Μητροπολίτης, ομιλώντας προς τους ευσεβείς ενορίτες, είπε μεταξύ άλλων και τα παραπάνω.) από το amen.gr

Θεαρχίω νεύματι - Θρασύβουλος Στανίτσας

ΘΕΑΡΧΙΩ ΝΕΥΜΑΤΙ ΧΟΡΩΔΙΑ ΣΤΑΝΙΤΣΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Θεαρχίῳ νεύματι, στον Εσπερινό της Κοιμήσεως, το μοναδικό ΟΚΤΑΗΧΟ τροπάριο… αξίζει να το ακούσετε

Θεαρχίῳ νεύματι, στον Εσπερινό της Κοιμήσεως, το μοναδικό ΟΚΤΑΗΧΟ τροπάριο… αξίζει να το ακούσετε

KoimisiTheotokou2Σήμερα το απόγευμα στον εσπερινό, ψάλλεται το μοναδικό τροπάριο στο οποίο “συμμετέχουν” για να τιμήσουν της Κοίμηση της Θεοτόκου, όλοι οι ήχοι της βυζαντινής μουσικής,

Απίστευτη μελωδία… ακούστε τις δύο εκτελέσεις, μία από την χορωδία του Θρ. Στανίτσα στην Πόλη και δεύτερη από τον ίδιο τον Θρασύβουλο Στανίτσα…

Δόξα… Καὶ νῦν… Ἦχος α’
Θεαρχίῳ νεύματι, πάντοθεν οἱ θεοφόροι Ἀπόστολοι, ὑπὸ νεφῶν μεταρσίως αἰρόμενοι.
Ἦχος πλ. α’
Καταλαβόντες τὸ πανάχραντον, καὶ ζωαρχικόν σου σκῆνος, ἐξόχως ἠσπάζοντο.
Ἦχος β’
Αἱ δὲ ὑπέρτατοι τῶν οὐρανῶν Δυνάμεις, σὺν τῷ οἰκείῳ Δεσπότῃ παραγενόμεναι.
Ἦχος πλ. β’
Τὸ θεοδόχον καὶ ἀκραιφνέστατον σῶμα προπέμπουσι, τῷ δέει κρατούμεναι, ὑπερκοσμίως δὲ προῴχοντο, καὶ ἀοράτως ἐβόων, ταῖς ἀνωτέραις ταξιαρχίαις· ἰδοὺ ἡ παντάνασσα θεόπαις παραγέγονεν.
Ἦχος γ’
Ἄρατε πύλας, καὶ ταύτην ὑπερκοσμίως ὑποδέξασθε, τὴν τοῦ ἀενάου φωτὸς Μητέρα.
Ἦχος βαρὺς
Διὰ ταύτης γὰρ ἡ παγγενὴς τῶν βροτῶν σωτηρία γέγονεν, ᾗ ἀτενίζειν οὐκ ἰσχύομεν, καὶ ταύτῃ ἄξιον γέρας ἀπονέμειν ἀδύνατον.
Ἦχος δ’
Ταύτης γὰρ τὸ ὑπερβάλλον, ὑπερέχει πᾶσαν ἔννοιαν.
Ἦχος πλ. δ’
Διὸ ἄχραντε Θεοτόκε, ἀεὶ σὺν ζωηφόρῳ Βασιλεῖ, καὶ τόκῳ ζῶσα, πρέσβευε διηνεκῶς, περιφρουρῆσαι καὶ σῶσαι, ἀπὸ πάσης προσβολῆς ἐναντίας τὴν νεολαίαν σου· τὴν γὰρ σὴν προστασίαν κεκτήμεθα.
Ἦχος α’
Εἰς τοὺς αἰῶνας, ἀγλαοφανῶς μακαρίζοντες.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου (για γονείς και παιδιά)

Η Κοίμηση της Θεοτόκου (για γονείς και παιδιά)

(η ιστορία της Κοίμησης με κατανοητά λόγια και μια ζωγραφιά για να χρωματίσουν τα παιδιά)

koim3Στις 15 Αυγούστου γιορτάζεται πανηγυρικά σ’ όλον τον κόσμο η Κοίμηση* της Θεοτόκου, η μεγαλύτερη απ’ όλες της θεομητορικές γιορτές.

Τρεις μέρες πριν από την κοίμησή της , και ενώ η Παναγία προσευχόταν στο σπίτι της, την επισκέφτηκε ο αρχάγγελος Γαβριήλ: «Χαίρε Κεχαριτωμένη, (της είπε). Σε  τρεις μέρες θα φύγεις από τον κόσμο αυτό. Θα έρθει ο Υιός σου και θα παραλάβει την ψυχής σου» και της έδωσε έναν κλάδο από φοίνικα, σύμβολο ζωής και αθανασίας.

Η Γερόντισσα Μαρία, με τον φοίνικα στο χέρι, έτρεξε να προσευχηθεί στο Όρος των Ελαιών, εκεί που πάντα προσευχόταν. Γονάτισε και είπε στον Υιό της: « Κύριέ μου. Εγώ δεν είμαι άξια να έρθεις να παραλάβεις την ψυχή μου. Όμως έρχεσαι, επειδή είσαι ελεήμων.» Και άλλα πολλά είπε στην τελευταία της προσευχή.

Πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Τα δέντρα της έκανα υπόκλιση, λες και την αποχαιρετούσαν!

.

Έφτασε στο σπίτι της,. Το καθάρισε, το περιποιήθηκε, άναψε τα φώτα, ετοίμασε τα σάβανα (νεκρικά ενδύματα), στόλισε το νεκροκρέβατο. Έδωσε τα δύο μοναδικά φορέματά της σε δύο χήρες γυναίκες, που τις βοηθούσε. Ντύθηκε στα γιορτινά της. Κάλεσε τον ευαγγελιστή Ιωάννη, του ανήγγειλε ότι ήρθε η ώρα της κοίμησής της .Τότε αυτός ξέσπασε σε θρήνους.

.

Το μαύρο μαντάτο διαδόθηκε αστραπιαία σε όλες τις γειτονιές. Έφτασε σε όλη την πόλη. Κατέφτασαν σπίτι της οι χήρες, τα ορφανά, οι φτωχοί, οι πονεμένο, όλοι όσοι δεχόταν την βοήθειά της. Έκλαιγαν, και έλεγαν:

-Πώς θα ζήσουμε χωρίς εσένα: Θα μείνουμε ορφανοί!

.

Πέθαινε η μάνα του Χριστού και οι μαθητές ήταν διασκορπισμένοι σε όλη τη γη. Σύννεφα τους άρπαξαν και τους έφεραν στα Ιεροσόλυμα, στο σπίτι της Παναγίας.

Μπήκαν στο σπίτι και με δέος την προσκύνησαν. Κάπως καθυστερημένα κατέφτασε και ο Παύλος.

.

Η Παναγία μας ξάπλωσε στο νεκροκρέβατο. Δίπλα της  στάθηκε ο Πέτρος, παρά τους πόδας ο Ιωάννης, γύρω-γύρω οι λοιποί απόστολοι, περιμένοντας εναγωνίως τον Υιό και Θεό της να παραλάβει την ψυχή της , όπως προείπε ο Γαβριήλ.

.

Και ο Κύριος ήρθε. Τον προσκύνησαν, τους ευλόγησε, και παρέλαβε την ψυχή της μητέρας Του. Ήταν 15 Αυγούστου…Ο Κύριος ανέβαινε στους ουρανούς με την ψυχή της μάνας  Του στα χέρια Του.

Στην εικόνα βλέπουμε το Χριστό να κρατάει ένα μωράκι στα χέρια Του. Αυτή είναι η ψυχή της Παναγίας, που εικονίζεται σαν μωρό γιατί ήταν πολύ καθαρή και αγνή- όπως η ψυχή ενός μωρού.

.

Η Παναγία πέθανε όπως όλοι μας, όπως και ο Υιός της. Όμως στη συνέχεια «μετέστη», δηλ.ανέβηκε με την ψυχή και το σώμα στους Ουρανούς και βρίσκεται εκεί κοντά στον Χριστό, να πρεσβεύει και να παρακαλεί για μας. Ο τάφος της, στη Γεθσημανή, βρέθηκε κενός τρεις μέρες μετά την Κοίμησή της, όταν ανοίχτηκε για να προσκυνήσει το Πανάγιο Σώμα της ο Απόστολος Θωμάς, που έφτασε καθυστερημένος. Έτσι όλοι κατάλαβαν ότι το άγιο Σώμα της Παναγίας δεν βρισκόταν πλέον στη γη, αλλά με θαυμαστό τρόπο μετέστη=μεταφέρθηκε στους Ουρανούς, κοντά στον Υιό της, τον Χριστό.

Από τους Ουρανούς πάντα νοιάζεται και ενδιαφέρεται για όλο τον κόσμο.Ας ζητάμε τη βοήθειά της και πάντα θα μας βοηθάει. Και εμείς της δίνουμε χαρά, όταν ζούμε όπως ο Θεός θέλει…

*Όταν αναφερόμαστε στο θάνατο των Αγίων, αλλά και όλων των Χριστιανών, λέμε ότι «κοιμήθηκε». Γιατί ο θάνατος είναι σαν ένας μικρός ύπνος-κλείνουμε τα μάτια μας και ξυπνάμε στην Αιώνια Ζωή.

Ἡ θαυμαστὴ σιγὴ τῆς Θεοτόκου.

Ἡ θαυμαστὴ σιγὴ τῆς Θεοτόκου.


Η μνήμη τῆς σεπτῆς Κοιμήσεως τῆς Μητέρας τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ συναθροίζει καὶ πάλι ὅλους τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς στοὺς μεγαλοπρεπεῖς ἱεροὺς ναοὺς καὶ στὰ ἀφιερωμένα στὸ πανάγιο πρόσωπό της ταπεινὰ ἀπέριττα ἐξωκκλήσια γιὰ νὰ τὴν τιμήσουν. Ἡ Κοίμησή της πανηγυρίζεται μὲ εὐφροσύνη. Εἶναι θάνατος ποὺ προξενεῖ χαρὰ καὶ στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ: «Τῇ ἐνδόξῳ κοιμήσει σου οὐρανοὶ ἐπαγάλλονται… πᾶσα ἡ γῆ δὲ εὐφραίνεται…».
Τὴν ἡμέρα αὐτὴ πλήθη πιστῶν θὰ περάσουν νὰ προσκυνήσουν σὲ κάποιο ναό της, νὰ ἀνάψουν ἕνα κεράκι, νὰ ἀσπασθοῦν τὸ ἅγιο εἰκόνισμά της καὶ νὰ ζητήσουν τὴν προστασία της.
Εἶναι λοιπὸν εὐκαιρία καὶ γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς μιὰ τέτοια μέρα, ὄχι μόνο νὰ λειτουργηθοῦμε, νὰ προσευχηθοῦμε καὶ νὰ τὴν ἱκετεύσουμε, ἀλλὰ καὶ νὰ μελετήσουμε τὴ ζωή της, νὰ κόψουμε ἀπὸ τὸν ὁλάνθιστο κῆπο τῆς ψυχῆς της μερικὰ ἀπὸ τὰ εὐώδη ἄνθη τῶν ἀρετῶν της, γιὰ νὰ εὐωδιάσει καὶ ἡ δική μας ψυχή. Γιατὶ ἡ Παναγία δὲν εἶναι ἕνα συνηθισμένο ἐνάρετο πρόσωπο μέσα στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ κεχαριτωμένη Κόρη τῆς Ναζαρέτ, ἡ Μαριάμ, ἡ διαλεγμένη νὰ γίνει Μητέρα τοῦ μέλλοντος νὰ γεννηθεῖ ὡς ἄνθρωπος Μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ δευτέρου Προσώπου τῆς τρισηλίου θεότητος.
Μεταξὺ τῶν πολλῶν ἀρετῶν της ἑλκύει τὴν προσοχή μας ὡς ἄλλος ἰσχυρὸς μαγνήτης ἡ θαυμαστὴ σιωπή της, ἡ μυστηριώδης σιγή της. Πραγματικὰ μένει κατάπληκτος κανείς, καθὼς παρακολουθεῖ τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς της μετὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ της. Ἐλάχιστες φορὲς ἐμφανίζεται μέσα στὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια. Καὶ σ᾿ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις τὰ λόγια της εἶναι μετρημένα, τρεῖς - τέσσερις λεξοῦλες κάθε φορά. Ζεῖ στὴν ἀφάνεια, μένει στὸ περιθώριο καὶ σιωπᾶ, παρόλο ποὺ ὑπῆρξε κεντρικὸ πρόσωπο σὲ μεγάλα, πανανθρώπινα, συγκλονιστικὰ γεγονότα. Τὰ περισσότερα λόγια τὰ εἶπε τότε ποὺ ἐπισκέφθηκε τὴν Ἐλισάβετ καὶ ἄκουσε τὴν Ἐλισάβετ νὰ τὴν εὐλογεῖ καὶ νὰ τὴν μακαρίζει. Ξέσπασε τότε σὲ ὕμνο δοξολογητικὸ πρὸς τὸν Θεό. Εἶναι ἀκριβῶς αὐτὸς ὁ ὕμνος ποὺ ψάλλουμε πρὸς τιμήν της στὸν Ὄρθρο, στὴν «τιμιωτέραν», ὅπως λέγεται.
Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ της μέχρι τὴ μαρτυρικὴ πορεία πρὸς τὸν Γολγοθᾶ καὶ μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς της ζεῖ τὰ μεγάλα γεγονότα ἀθόρυβα, συγκεντρωμένη στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς της.
Ἀκόμη καὶ τότε ποὺ συνέλαβε μὲ ὑπερφυσικὸ τρόπο τὸν Κύριο, δὲν μιλάει. Δὲν δίνει ἐξηγήσεις στὸν δίκαιο καὶ ἅγιο ἄνθρωπο, τὸν Ἰωσήφ. Ἐμπιστεύεται ἀπολύτως τὸν Θεό, ὁ Ὁποῖος γνωρίζει τὸν τρόπο γιὰ νὰ φανερώσει τὴν ἀθωότητά της, τὴν κρυστάλλινη καθαρότητα τῆς ψυχῆς της, τὴν εὐώδη ἁγνότητα τοῦ σώματός της. Καὶ Ἐκεῖνος ἐπεμβαίνει, πληροφορεῖ τὸν Ἰωσὴφ μὲ ἀγγελικὸ ὅραμα, ὅταν αὐτὸς ἑτοιμαζόταν «λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν»· νὰ διώξει κρυφὰ τὴν Μαριὰμ στὸ σπίτι της, γιὰ νὰ μὴν τὴν ἐκθέσει (Ματθ. α΄ 19-22).
Μὲ τὴν ἴδια θαυμαστὴ σιωπή της ἡ Παναγία κρατοῦσε στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς της τὰ γεγονότα καὶ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, καὶ τὰ μελετοῦσε ἐμβαθύνοντας στὸ μέγα μυστήριο, στὸ ὁποῖο εἶχε καὶ Ἐκείνη κληθεῖ νὰ διακονήσει καὶ κατανοώντας ὅλο καὶ περισσότερο τὴ φύση καὶ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Υἱοῦ της: «Ἡ δὲ Μαριὰμ πάντα συνετήρει τὰ ρήματα ταῦτα συμβάλλουσα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς» (Λουκ. β΄ 19), μᾶς πληροφορεῖ ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς. Διατηρεῖ ὅλους τοὺς λόγους Του στὴν καρδιὰ καὶ τὴ μνήμη της καὶ τοὺς συγκρίνει πρὸς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα τῆς εἶχαν ἀποκαλυφθεῖ ἀπὸ τὴν ὥρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ της. Κρατάει στὴ μνήμη της τὰ λόγια ποὺ ἄκουσε κατὰ τὴν ἅγια νύχτα τῆς Γεννήσεως ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους καὶ τοὺς ποιμένες καὶ τὰ δουλεύει μέσα της σὲ ἀτμόσφαιρα ἡσυχίας καὶ σιωπῆς.
Ἔτσι φθάνει πρώτη Ἐκείνη νὰ κατανοήσει τὸ ἀσύλληπτο γεγονὸς ποὺ εἶχε συντελεστεῖ: Ὁ Θεὸς μέσα ἀπὸ τὰ ἅγια σπλάχνα της εἶχε γίνει ἄνθρωπος! Νὰ ἐμπνευσθοῦμε λοιπὸν ὅλοι μας αὐτὴ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς της ἀπὸ τὸ ἅγιο παράδειγμά της, παράδειγμα ἐσωτερικῆς ζωῆς καὶ σιωπῆς μπροστὰ στὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Νὰ καταλάβουμε πὼς ἡ ἀληθινὴ πνευματικὴ ζωὴ ἀναπτύσσεται ἀθόρυβα καὶ μυστικά. Νὰ φυλάσσουμε στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας τὶς θεῖες ἀλήθειες ποὺ ὁ Υἱός της μᾶς γνώρισε. Νὰ τὶς μελετοῦμε σὲ ἀτμόσφαιρα ἱερῆς σιωπῆς. Νὰ στεκόμαστε μὲ ἅγιο φόβο μπροστὰ στὰ θαύματα καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Δημιουργοῦ μας. Γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀπολαύσουμε μαζὶ μὲ Ἐκείνη, τὴ Μητέρα Του καὶ δική μας Μητέρα, τὴ δόξα τῆς παμπόθητης Βασιλείας Του.
πηγή:aktines

Πηγή: Ι.Ν. Αγίων Χαραλάμπους & Αντωνίου Κρύα Ιτεών Πατρών

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

Η Μετάσταση της Θεοτόκου

Η Μετάσταση της Θεοτόκου

Ότι συνέβη με τον Χριστό, ο οποίος πέθανε και αναστήθηκε, το ίδιο θα συμβεί και με κάθε άνθρωπο. Προς το παρόν, βέβαια, γευόμαστε μόνο το θάνατο. Βλέπουμε την κυριαρχία του πάνω σε όλη την δημιουργία.

Αυτό που προσδοκούμε είναι η κοινή ανάσταση, η ζωοποίηση των νεκρών σωμάτων και η ένδυση των φθαρτών με αφθαρσία. Αυτό που αναμένουμε εμείς να συμβεί, όταν θα έλθει ο Χριστός κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του, σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας, συνέβη ήδη στην Θεοτόκο.

Η Μητέρα του Χριστού τρεις ημέρες μετά την Κοίμηση και την Ταφή της από τους Μαθητές και τους πρώτους Αποστολικούς Πατέρες, “μετέστη” στους ουρανούς. Η “μετάσταση” της Θεοτόκου είναι ταυτόχρονα ανάσταση και ανάληψη. Δηλαδή, το νεκρό της σώμα συνδέθηκε πάλι με την ψυχή της και “ανελήφθη” από τον Υιό της στον ουρανό. Δεν ήταν δυνατόν αυτή που γέννησε τον νικητή του θανάτου να κατέχεται από τον θάνατο.

Χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη στο σώμα της Παναγίας πέραν της μεταστάσεώς του στον ουρανό και της αφθαρτοποιήσεώς του, προτιμούμε να μείνουμε χωρίς προσθήκες και επεξηγήσεις στον όρο "μετάσταση" που μας παρέδωσαν οι άγιοι Πατέρες, με δεδομένα τα λόγια της Αγίας Γραφής στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή 15,22-23: "Ώσπερ γαρ εν τω Αδάμ πάντες αποθνήσκουσιν, ούτω και εν τω Χριστώ πάντες ζωοποιηθήσονται. Έκαστος δε εν τω ιδίω τάγματι· απαρχή Χριστός, έπειτα οι Χριστού εν τη παρουσία αυτού".
Και μια και η ζωοποίηση των σωμάτων ακόμα δεν έχει συμβεί πέραν του Χριστού, εφ' όσον δεν έχει συμβεί ακόμα η Δευτέρα Παρουσία, δεν μπορούμε να μιλάμε για "ανάσταση", αλλά απλώς για "μετάσταση". Άλλωστε κατά τον λόγο της Αγίας Γραφής, οι ψυχές των αγίων, ακόμα και χωρίς το σώμα τους, δεν κατέχονται εκ του θανάτου: "Λέγει αυτώ Μάρθα· οίδα ότι αναστήσεται εν τη αναστάσει εν τη εσχάτη ημέρα. Είπεν αυτη ο Ιησούς· εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται· και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα." (Ιωάννης 11,21). Άλλο πράγμα λοιπόν είναι η μετάσταση και η διαφύλαξη του σώματος της Παναγίας από τη φθορά, και άλλο η ανάσταση. Και ακόμα και αν χρησιμοποιήσουμε τη λέξη "συνανίσταται" για το σώμα της Παναγίας όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (PG 151,465), είναι προφανές ότι δεν πρόκειται ακριβώς για τη γενική ανάσταση που θα συμβεί κατά τη Δευτέραα Παρουσία, αλλά για κάτι που μοιάζει με αυτήν.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου υπήρξε ένδοξος και ήταν ανάλογη με την ζωή της. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μιλώντας για την Κοίμηση της Θεοτόκου, όχι μόνον την ονομάζει ένδοξη, αλλά συγχρόνως την ονομάζει μεταβίωση.

Αυτή η λεγομένη μεταβίωση είναι η ανάσταση και ανάληψη του σώματος της Παναγίας. Κατά την διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όπως και άλλων αγίων, δεν εορτάζουμε μόνον την άνοδο της ψυχής της Θεοτόκου στον ουρανό, αλλά και του σώματος. Γράφει ότι η Θεοτόκος μετέστη στον ουρανό και παρέστη εκ δεξιών του παμβασιλέως. Έτσι, με το σώμα της ανέβηκε στον Ουρανό, και είναι η μόνη που με το σώμα της μαζί με τον Υιό της βρίσκεται στον ουράνιο χώρο.

Αυτή όμως η “μετάσταση” δεν χώρισε την Θεοτόκο από τον κόσμο. Περισσότερο από όλους τους Αγίους, η Θεοτόκος, παρά την “κοίμησή” της, συνεχίζει να είναι παρούσα μέσα στο κόσμο με την άμαχη προστασία της. Αυτό μαρτυρούν τα αμέτρητα θαύματά της.

Πηγή: Ορθόδοξα Ωφελήματα: Η Μετάσταση της Θεοτόκου http://orthodoxa-ofelimata.blogspot.com/2013/08/blog-post_18.html#ixzz2cJ6s9Fne

Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2013

Αθωνίτισσα Θεοτόκος

Αθωνίτισσα Θεοτόκος
13 Αυγούστου 2013
Πολιτισμός / Εκδόσεις   Μουσική  
Παραδόθηκε στο φιλόμουσο κοινό ο ψηφιακός δίσκος με τίτλο: «Αθωνίτισσα Θεοτόκος» από το Κέντρο Μελετών Ψαλτικής Τέχνης. Πρόκειται για μια μουσική έκδοση  με ύμνους αφιερωμένους στην Παναγία. Τα περισσότερα ποιήματα και μελοποιήματα είναι έργα αγιορειτών πατέρων, παλαιών και νεωτέρων, που ερμηνεύει αριστοτεχνικώς ο βυζαντινός  χορός «Τρόπος» υπο την διεύθυνση του Κωνσταντίνου Αγγελίδη.
athonitissa
Το περιεχόμενο της έκδοσης περιλαμβάνει έργα του αοίδιμου μοναχού Γεράσιμου Μικραγιαννανίτη ενός εκ των μεγάλων υμνογράφων του καιρού μας με κολοσσιαίο υμνογραφικό έργο. Οι μελουργοί είναι κυρίως αγιορείτες πατέρες οι οποίοι με τις συνθέσεις τους καταγράφουν τη ψαλτική παράδοση του Αγίου Όρους. Στην έκδοση διακρίνονται έργα των: Ιωάσαφ Διονυσιάτου, Συνεσίου Σταυρονικητιανού,  Δανιήλ Κατουνακιώτη και Θεοφάνους Βατοπεδινού.
Ο υμνογραφικός πλούτος και η ηχητική έκφραση που αναδεικνύει η κατα πάντα επιμελημένη και καλαίσθητη έκδοση, είναι νομίζουμε τα στοιχεία εκείνα που θα μαγνητίσουν τους γνώστες της βυζαντινής μουσικής αλλά και κάθε φιλόμουσο που ξέρει να διακρίνει το καλό άκουσμα και τη πάντερπνη μελωδία.
Το μάθημα που ακολουθεί «Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας» σε ήχο Α΄ είναι μέλος Ιωάσαφ Διονυσιάτου, ψαλλόμενο σε αγρυπνία με αργό μελισματικό τρόπο.


«Παναγία Δέσποινα» σε ήχο βαρύ διατονικό είναι μελοποίηση του Δανιήλ Κατουνακιώτου και ερμηνεύει ο π. Χαράλαμπος Ελμάλόγλου.


Βασίλειος Χάδος